Buurthuis Fledderus

woensdag 2 oktober 2002
Spannend, vandaag de eerste kennismaking met de groep.
Al ruim voor de tijd zit Tonny boven op een dikke tas met boeken rustig voor de deur van het buurthuis te wachten op Anneke de beheerster, die de zaal voor ons zal openen en ons een beetje op gang zal helpen.

Terwijl wij nog buiten wachten, komt Serife zich als eerste melden. Zij is nog maar een paar maanden in Nederland en kan al aardig wat Nederlands volgen en spreken. Zij doet vooral ook mee om wat Nederlands te leren.
Als tweede komt Hennie zich melden, een actieve vrouw, die graag voor de gezelligheid en het kontakt met de andere vrouwen komt meedoen.
Iets later dan verwacht opent Anneke de deuren van Fledderus voor ons. Er was nl. enige verwarring over de aanvang van de bijeenkomst, men dacht dat het pas om 9.30 zou gaan beginnen.
Een beetje onwennig installeren wij ons en beginnen met het uitleggen van het project en het verdelen van de lappen. Terwijl wij lekker bezig zijn, neemt een fotograaf van de Delftse Post in een razend tempo diverse foto's. Jammer genoeg was hij iets te vroeg gekomen, want een uurtje later was het kleine groepje uitgegroeid tot een grote kring gezellig babbelende, bordurende vrouwen.
Ook was er een journaliste van de Delftse Post, zij interviewde Tonny, Loes en Christina.
Rond 11.30 is er nog een journalist (Nico Jauwe) langs geweest om oa Tonny te interviewen, helaas was ik al vertrokken.

Woensdag 9 oktober 2002:
Alweer de 2de keer en ben benieuwd wie er deze keer langs zullen komen.
We worden verrast door de Chinese oma Truitje, zij komt een kijkje nemen en wil graag met het project meedoen. Zij had over het project in de krant gelezen en ondanks haar druk bezette agenda toch nog een klein gaatje gevonden op de woensdagochtend, ze is erg enthousiast en begint aan een klein lapje. Ook Anneke komt voor het eerst kijken, zij had zich al voor de start in oktober aangemeld. Zij is zeer creatief en een verwoed borduurster. Zij begint meteen met een grote lap en neemt zelfs een aantal kleinere lapjes mee naar huis.
Serife heeft haar eerste 2 kleine lapjes af, ze zijn prachtig geworden, geheel naar eigen creatie. Korrie heeft ook haar eerste kleine lap af, een stuk of vier bootjes in kruissteek .... met kraaltje! Alle drie een mooie aanwinst voor het grote werkstuk.
Volgende week gaat Korrie naar haar dochter in het oosten van het land alvast herfstvakantie vieren. De week erop is het bij ons herfstvakantie.
Halverwege de ochtend komt Monireh ons versterken, dat is gezellig. En passant ontlokt zij discussies over van alles en nog wat en zet zij ons aan het denken.
We hebben het zelfs over besnijdenissen gehad, het nut ervan en dat mannen er door sexueel overgeprikkeld kunnen raken.

Woensdag 14 oktober 2002:
Enthousiast komen de deelneemsters een voor een binnen lopen en zoeken hun plekje. Je merkt dat er als het ware een soort verbondenheid ontstaat van vrouwen onder elkaar, waar diverse onderwerpen aangesneden worden en er respect voor elkaar is.
Vandaag komt Duriye (Turkse dame) ons versterken, zij spreekt bijna geen Nederlands, wel Turks en Duits. Zij is een aangetrouwd familielid van Serife. Gelukkig kan Serife, als tolk, ons een beetje op weg helpen met de uitleg van het project.

Reina komt ook vandaag voor het eerst, zij zoekt een nieuwe uitdaging, iets voor haarzelf om gezellig mee bezig te zijn. Zij durft meteen een grote lap aan.
Serife heeft weer een prachtig klein lapje gemaakt van de Turkse zandsteenstad Capadosie........ Nu ze bewezen heeft het zeker in de vingers te hebben, moedigen wij haar aan om aan een grote lap te beginnen. Ze doet het.

Oma Truitje heeft ook inmiddels haar eerste lapje af, prachtige visjes zwemmend in de zee/water. Zij vindt dat het tijd wordt voor het grotere werk, een grote lap dus.
Anneke heeft een paar prachtige creaties met kralen en ijzerdraad gemaakt, een kleurrijk en vrolijk geheel. Halverwege de ochtend heeft zij een half uur telefoondienst in het buurthuis en zijn wij haar eventjes kwijt.

Al na een uurtje komt Monireh ons bordurend gezelschap houden. Zij was al heel snel klaar met het huishouden thuis en dacht wat doe ik hier thuis nog.
Jemina (een Marokkaanse dame) komt zomaar eens kijken, we vragen of ze mee wil doen, maar zegt alleen te willen kijken, met haar jas aan neemt zij plaats aan de tafel. Ze had via Taalplus van ons gehoord en was nieuwsgierig geworden. Tonny en ik laten haar zien wat de bedoeling is. Voordat zij iets gaat maken, wil ze eerst wat boeken bekijken voor ideetjes. Na zo'n half uurtje moet ze er weer vandoor en geef ik haar een klein lapje en garen mee.
Volgende week is het herfstvakantie en slaan we een keertje over tot de 30ste oktober.

Woensdag 30 oktober 2002:
Alweer een nieuwe enthousiasteling: mevrouw Van Velzen, een oudere dame die graag borduurt in haar vrije tijd. Zij was al vroeg met haar rollator bij de ingang van Fledderus afgezet door de beltaxi en stond al een tijdje te wachten samen met Reina. Ze waren blij dat ze me zagen, want heel eventjes speelde het door hun hoofd dat het nog wel eens herfstvakantie zou kunnen zijn ...... gelukkig was dat niet zo. Het zaaltje loopt langzaam vol en het is een gezellig weerzien na de herfstvakantie. Ieder laat zijn vorderingen zien: zo heeft Oma Truitje haar golven op het grote lapje af, het is zeer precies en minitieus geborduurd, het doekje lijkt wel gewoven, zo fijntjes ziet het er uit, dat heeft haar een hoop geduld gekost.
Serife heeft ook haar grote lap af, haar golven zijn met lovertjes versierd, alweer een prachtige creatie.

Helaas heeft Anneke haar grote lap die klaar was, geruineerd met een rood glas wijn, zonde, want hij was zo mooi! Vol goeie moed begint zij vandaag aan een nieuwe.
Ook Duriye heeft haar molen af en begint direct aan haar volgende lapje. Hiervoor heeft zij een mooi symbool uit een van de boeken gevonden en Tonny bereid gevonden het voor haar uit te tekenen. Na een korte uitleg van het project, begint mevrouw Van Velzen voorzichtig met een klein lapje. Mevrouw Van Velzen heeft mooie verhalen over hoe het er honderd jaar geleden in Delft aan toe ging, ze kent vele verhalen en zou ze ooit wel eens willen opschrijven.
Ze vertelde over de begrafenis van Prins Hendrik (n.a.v. Claus) dat zij als klein meisje met haar vader langs de route in de binnenstad stond. Haar opa had de onderscheidingen die hij had op zijn kostuum gespeld. Nu was het in die tijd de gewoonte dat als soldaten iemand met vele onderscheidingen passeerden, zij moesten salueren. En daar kwam dus de stoet met soldaten en de kist van prins Hendrik, toen zij bij haar opa langs kwamen, stopte de stoet en brachten zij een saluut uit, dit was zo indrukwekkend, dat zij het als de dag van vandaag nog goed kan herinneren.

Later als het gesprek over diverse culturen gaat, vertelt mevr. Van Velzen dat ze ooit door een Iraanse familie in Rotterdam ontzettend hartelijk is ontvangen. Wat was nl het geval, haar man had jaren geleden een Iranees een lift gegeven, deze had gezegd dat hij eens met zijn vrouw langs moest komen, en dat gebeurde dus.
Ze waren uitgenodigd om daar te komen eten en drinken, alles werd uit de kast gehaald en de gasten mochten niet eerder weg, voordat ze goed gegeten en gedronken hadden.
Reina vertelde over haar ervaringen in Midden-Oosten, haar man heeft jaren daar gewerkt en zo af en toe kwam Reina over om hem te bezoeken. Zij wist zich te herinneren dat je daar als vrouw niet alleen kunt winkelen, dat je dan als groep ging. Ooit heeft zij bij een hooggeplaatst iemand gegeten, dat was zo sjiek, een hele belevenis.
Naderhand nam het gesprek een negatieve wending, moslimvrouwen zouden niets te vertellen hebben, moesten naar hun man luisteren en ga zo maar door, waardoor mensen over een kam geschoren werden, gelukkig kwam Tonny met de zwarte kousenkerk in Nederland op de proppen, waardoor de verhalen gerelativeerd konden worden.

Tegen het eind van de ochtend werden we verrast door Hennie, hadden haar al een tijdje niet gezien. Haar grote lap is af en heeft behalve de golven ook een prachtige vredesduif.
Heb gevraagd of iedereen zijn naam op het doek wil schrijven, zodat Tonny en ik ze kunnen borduren. De namen worden in de vorm van golfjes op het doek geborduurd.

Woensdag 6 november 2002:
We zijn lekker op dreef, de prachtigste lapjes worden gemaakt en dat komt goed uit, want geen half uur later komt de Delftse Post fotograaf ons kleurig op de kiek zetten.
Korrie d'r kleinkind heeft mazelen en ze kan niet komen.

Vandaag is het ook de eerste dag van de Ramadan, ondanks dat komt Serife ons trouw helpen. Jemina is pas ziek geweest en heeft wat meer moeite met de eerste vastendag, ze belooft volgende week weer te komen. Tonny en de journaliste kletsen honderd uit over het project, ook de andere deelneemsters wordt hun mening gevraagd. Zo vraagt Tonny aan Monireh hoe het borduren voor de emancipatie voor de vrouw bijdraagt, uiteindelijk vertelt Monireh dat het in de wereld verkeerd verdeeld is, de meeste mannen hebben de macht, terwijl de vrouwen het meeste werk doen. Waarop Christina inhaakt en zegt dat vrouwen vooral veel liefde geven.
Het sprekendste voorbeeld vind ik dat Tonny aandraagt, als de kinderen een dagje vrij van school hebben en haar man past op, dan gaat hij computeren en de kinderen houden zichzelf bezig, heel herkenbaar.

Oma Truitje wipt vandaag even langs, we mogen even haar grote lap bewonderen. Ze komt wat garen en ideetjes ophalen, ze wil alles doen, als ze maar niets hoeft te verzinnen. Ze gaat een gespiegeld kopstuk maken, dat belooft wat!

Mevrouw Van Velzen heeft een mooi verhaal over haar man die metaalbewerker was en van bridgen hield. Nu was het in die tijd niet gewoon dat je bridgte, dat gebeurde alleen in bepaalde kringen, het lukte hem om in die kringen te bridgen, daar had hij speciaal een kostuum voor.

Woensdag 13 november 2002:
Oma Truitje d'r kopstuk wordt prachtig, een plaatje.
Ze vertelt dat ze 's nachts slaapwandelt, ze knapt dan al slaapwandelend bepaalde klusjes in huis op en wordt de volgende ochtend hartstikke moe wakker. Zo heeft ze eens tijdens haar slaapwandelingen een aantal banen behangen en zelfs een gloeilamp uit een lamp verwisseld (dit was geen makkelijke klus, want ze kon er moeilijk bij).

In 1988 heeft zij tijdens een slaapwandeling een lelijke val in huis gemaakt, in de vroege ochtend rond 5 uur werd ze in de gang wakker met een wond aan haar hoofd, die bloedde, zij heeft die toegedekt en is zo in d'r nachtpon met een hand op haar hoofd en de andere hand aan het stuur naar de Spoedeisende Hulp van het ziekenhuis gefietst, waar zij werd geholpen.
Waarschijnlijk heeft zij dit al van jongs af aan, maar is dat niet aan het licht gekomen. Bij haar broer was het bekend dat hij dat deed, maar niet van haar. Ze vertelde dat er vroeger in Indonesie eens een brand in huis was, iedereen was terecht behalve zij, ze konden haar niet vinden, na verloop van tijd kwam ze ergens anders dan uit het huis aanlopen.
Ze zegt dat ze twee zielen heeft en nooit eenzaam is als zij alleen is, behalve als er visite is, dan is zij bezorgd om de anderen en onrustiger.

Anneke en Loes zijn druk bezig met de organisatie van de rommelmarkt aanstaande zondag in het buurthuis. Monireh zit de laatste dagen niet zo lekker in d'r vel, heeft knallende hoofdpijn, desondanks is zij zeer geinteresseerd in de anderen en hun vorderingen. Het geeft haar wat afleiding.
Het is vandaag de laatste keer dat we Duriye zien, jammer. Ze gaat haar dochter helpen verhuizen en in december gaat ze weer terug naar Turkije. Hopelijk zien we haar nog een keer tegen het eind van het project.

Patricia
(begeleidster)