WEEK 19 en 20 en het afwerken in het atelier
(3-14 maart)
Na de voorjaarsvakantie hebben we er nog flink aan getrokken, in alle groepen bleven de vrouwen komen voor de laatste loodjes. Onvermoeibaar. Het was elke keer weer een heen-en weergeschuif van kleine lapjes, hoort dit nu bij het thema vuur of vliegt het meer in de lucht. Daar werd serieus over nagedacht, gewikt en gewogen. Wat te doen met een imitatie-Mondriaan? of een Jin-Jang teken? Uiteindelijk zijn ze gevoelsmatig bij de lucht ingedeeld. Alle afbeeldingen met kaarsen gingen naar het vuurkleed, behalve de Amnestie-International-kaars van Miep. Dit symbool van vrijheid en hoop, van prikkeldraad en tranen hoort bij het aarde-kleed.
Natuurlijk lukte het niet om alle kleden in de gezamenlijke bijeenkomsten helemaal klaar te krijgen. De vrouwen maakten zich daar echt zorgen om. Zo dicht bij het eind, zoveel nog te doen, spontaan meldden ze zich aan om naar Rotterdam te komen, naar mijn atelier, waar ik de laatste hand aan de afwerking zou leggen.
Daarvoor had ik 3 weken ingepland, en dat zou nog hard werken worden! Nathalie zou wel met een busje vol vrouwen naar Rotterdam komen. En inderdaad, er kwamen veel vrouwen, en die hebben enorm geholpen. Uiteindelijk hebben we ook deze laatste fase samen gedaan, soms waren er zoveel vrouwen aanwezig dat ik daar ook weer zenuwachtig van werd, dan was ik alleen maar aan het soep koken en koffie zetten, en delegeren. Gelukkig was het schitterend weer, en de dagen in mijn atelier in het Park bij de Euromast waren ook een beetje een uitje, de gezamenlijke zorg of het wel afkwam veranderde in een rotsvast vertrouwen, nu we het einde in zicht hadden.
Inmiddels werd er ook hard gewerkt aan het boekje, waarin foto's en verhalen van enkele van de deelnemende vrouwen. Dat was nog een klus apart, waar ook best veel tijd in ging zitten. En dan nog al die pers die langskwam, het ophangsysteem uitdokteren, het regelen van de catering, onderhandelingen met theater De Veste, waar de presentatie zou plaatsvinden, draaiboek maken van die dag, de mensen die een praatje zouden houden benaderen........................
Kortom, handen en hoofd werkten op volle toeren, en de allerlaatste steek werd gezet, het laatste draadje dat afgehecht en doorgeknipt werd had wel iets van het doorknippen van de navelstreng. Alles erop en eraan. Het was af.
(3-14 maart)
Na de voorjaarsvakantie hebben we er nog flink aan getrokken, in alle groepen bleven de vrouwen komen voor de laatste loodjes. Onvermoeibaar. Het was elke keer weer een heen-en weergeschuif van kleine lapjes, hoort dit nu bij het thema vuur of vliegt het meer in de lucht. Daar werd serieus over nagedacht, gewikt en gewogen. Wat te doen met een imitatie-Mondriaan? of een Jin-Jang teken? Uiteindelijk zijn ze gevoelsmatig bij de lucht ingedeeld. Alle afbeeldingen met kaarsen gingen naar het vuurkleed, behalve de Amnestie-International-kaars van Miep. Dit symbool van vrijheid en hoop, van prikkeldraad en tranen hoort bij het aarde-kleed.
Natuurlijk lukte het niet om alle kleden in de gezamenlijke bijeenkomsten helemaal klaar te krijgen. De vrouwen maakten zich daar echt zorgen om. Zo dicht bij het eind, zoveel nog te doen, spontaan meldden ze zich aan om naar Rotterdam te komen, naar mijn atelier, waar ik de laatste hand aan de afwerking zou leggen.
Daarvoor had ik 3 weken ingepland, en dat zou nog hard werken worden! Nathalie zou wel met een busje vol vrouwen naar Rotterdam komen. En inderdaad, er kwamen veel vrouwen, en die hebben enorm geholpen. Uiteindelijk hebben we ook deze laatste fase samen gedaan, soms waren er zoveel vrouwen aanwezig dat ik daar ook weer zenuwachtig van werd, dan was ik alleen maar aan het soep koken en koffie zetten, en delegeren. Gelukkig was het schitterend weer, en de dagen in mijn atelier in het Park bij de Euromast waren ook een beetje een uitje, de gezamenlijke zorg of het wel afkwam veranderde in een rotsvast vertrouwen, nu we het einde in zicht hadden.
Inmiddels werd er ook hard gewerkt aan het boekje, waarin foto's en verhalen van enkele van de deelnemende vrouwen. Dat was nog een klus apart, waar ook best veel tijd in ging zitten. En dan nog al die pers die langskwam, het ophangsysteem uitdokteren, het regelen van de catering, onderhandelingen met theater De Veste, waar de presentatie zou plaatsvinden, draaiboek maken van die dag, de mensen die een praatje zouden houden benaderen........................
Kortom, handen en hoofd werkten op volle toeren, en de allerlaatste steek werd gezet, het laatste draadje dat afgehecht en doorgeknipt werd had wel iets van het doorknippen van de navelstreng. Alles erop en eraan. Het was af.
