WEEK 18 (17-21 februari)
Buurthuis Poptahonk
Vanochtend een klein maar fanatiek groepje, we schikken de randlapjes maar weer eens omdat er toch nog een rand aan toegevoegd wordt, de toevoer liep zo hard, dat we wederom uitbreiden. Nathalie en ik gaan halverwege de ochtend even langs het Reinier de Graafgasthuis, om de serie lapjes van Ineke op te halen. Zij is erg ziek, en ik wil haar ook even de hand schudden, ze is zo enthousiast bezig geweest, en heeft er nu nog 9 afgemaakt.
Daar aangekomen is het toch slikken, ze ligt aan het infuus, voor een kuur. Haar lapjes vertellen zoveel, over hoop, de kleine dingen, de grote vragen. Ik bewonder haar inzet en moed, om toch in alle ellende zoveel te geven. Ze zou zo graag in een groep willen meedoen, kijken hoe de buitenlandse vrouwen patronen maken, van ze leren, ontdekken, maar ze kan het niet. Als we later door de gang lopen is Nathalie erg aangeslagen.
Dit is zo bijzonder, zo waardevol. Bedankt Ineke.
Weer terug in Poptahonk wacht Tilly op ons, ze heeft alles ingepakt, en zit daar, als een rots in de branding, vraagt hoe het is geweest. Dat doet ons zo goed.
Buurthuis Fledderus
Wat een drukte hier, dit waterkleed is bijna klaar. Betty's man ligt in het ziekenhuis, net nu ze bijna naar haar woning terug kon, na de brand, nu weer een ramp. Dit is zwaar, dit gaat niet goed. We proberen er maar het beste van te maken. En we leven met haar mee.
Buurthuis Buitengewoon.
Hier loopt het helemaal uit de hand vanochtend. Het is zo druk dat ik niet in de gaten heb dat de vrouwen van alles aan elkaar aan het naaien zijn zonder te kijken of het klopt. En door de taalbarrière krijg ik het niet voor elkaar om uit te leggen dat het straks allemaal weer uitgehaald moet worden. Lapjes zitten ondersteboven, overlappen elkaar. Wat nu? Ik laat het maar gaan, na verwoede pogingen ze ervan te weerhouden. Ik ben ook op, de week is zwaar, en ik barst van de koppijn. Ondanks alles is het de moeite waard vanochtend. Er komt ook nog een hele groep vrouwen van de Nederlandse Taalles kijken, willen prompt meedoen, maar helaas, dat kan niet meer. Na afloop bekijk ik de chaos en kan er weer om lachen. Wat een enthousiasme!
Voorhof
Nathalie komt even mee, ondersteunen. Ik bekom weer wat van de hectische ochtend. Banafshe krijgt een huis aangeboden op een flat hier in de wijk, maar het is 15 hoog! We raden het haar allemaal af, ze heeft kleine kinderen, dat is toch wel eng. De gesprekken zijn steeds persoonlijker, veel herinneringen aan vroeger gaan er over tafel, en er is veel waardering voor elkaar. Met een goed gevoel sluit ik deze periode af, na de vakantie nog 2 weken bij elkaar komen, en dan, en dan.....
Buurthuis Poptahonk
Vanochtend een klein maar fanatiek groepje, we schikken de randlapjes maar weer eens omdat er toch nog een rand aan toegevoegd wordt, de toevoer liep zo hard, dat we wederom uitbreiden. Nathalie en ik gaan halverwege de ochtend even langs het Reinier de Graafgasthuis, om de serie lapjes van Ineke op te halen. Zij is erg ziek, en ik wil haar ook even de hand schudden, ze is zo enthousiast bezig geweest, en heeft er nu nog 9 afgemaakt.
Daar aangekomen is het toch slikken, ze ligt aan het infuus, voor een kuur. Haar lapjes vertellen zoveel, over hoop, de kleine dingen, de grote vragen. Ik bewonder haar inzet en moed, om toch in alle ellende zoveel te geven. Ze zou zo graag in een groep willen meedoen, kijken hoe de buitenlandse vrouwen patronen maken, van ze leren, ontdekken, maar ze kan het niet. Als we later door de gang lopen is Nathalie erg aangeslagen.
Dit is zo bijzonder, zo waardevol. Bedankt Ineke.
Weer terug in Poptahonk wacht Tilly op ons, ze heeft alles ingepakt, en zit daar, als een rots in de branding, vraagt hoe het is geweest. Dat doet ons zo goed.
Buurthuis Fledderus
Wat een drukte hier, dit waterkleed is bijna klaar. Betty's man ligt in het ziekenhuis, net nu ze bijna naar haar woning terug kon, na de brand, nu weer een ramp. Dit is zwaar, dit gaat niet goed. We proberen er maar het beste van te maken. En we leven met haar mee.
Buurthuis Buitengewoon.
Hier loopt het helemaal uit de hand vanochtend. Het is zo druk dat ik niet in de gaten heb dat de vrouwen van alles aan elkaar aan het naaien zijn zonder te kijken of het klopt. En door de taalbarrière krijg ik het niet voor elkaar om uit te leggen dat het straks allemaal weer uitgehaald moet worden. Lapjes zitten ondersteboven, overlappen elkaar. Wat nu? Ik laat het maar gaan, na verwoede pogingen ze ervan te weerhouden. Ik ben ook op, de week is zwaar, en ik barst van de koppijn. Ondanks alles is het de moeite waard vanochtend. Er komt ook nog een hele groep vrouwen van de Nederlandse Taalles kijken, willen prompt meedoen, maar helaas, dat kan niet meer. Na afloop bekijk ik de chaos en kan er weer om lachen. Wat een enthousiasme!
Voorhof
Nathalie komt even mee, ondersteunen. Ik bekom weer wat van de hectische ochtend. Banafshe krijgt een huis aangeboden op een flat hier in de wijk, maar het is 15 hoog! We raden het haar allemaal af, ze heeft kleine kinderen, dat is toch wel eng. De gesprekken zijn steeds persoonlijker, veel herinneringen aan vroeger gaan er over tafel, en er is veel waardering voor elkaar. Met een goed gevoel sluit ik deze periode af, na de vakantie nog 2 weken bij elkaar komen, en dan, en dan.....
