WEEK 16 (3-7 februari)
Buurthuis Poptahonk
We vorderen langzaam maar gestaag. Djennet belt op! Of ik haar op kan halen, ja natuurlijk.
Daar aangekomen zie ik een hoopje ellende, maar ondanks alles is ze goedlachs en hijst zich in de auto. We sabbelen op een Chinees pruimensnoepje, terwijl ik probeer zo voorzichtig mogelijk te rijden. Ze heeft nog veel pijn in haar borst, haar ribben zijn gekneusd of gebroken, dat is niet mis.
Bij de groep een hartelijk weerzien. En haar lap wordt als een verloren dochter binnengehaald. Het kleed is nu compleet! Ondanks dat Djennet erg stil is, geniet ze toch van het er even uit zijn.
Hannah is meegekomen voor foto's van de groep. De groep is te incompleet voor een groepsfoto, individuele portretten dan maar.
Buurthuis Fledderus
Tiny wordt 80 jaar! Groepsleidster Patricia heeft slingers meegenomen, en ook al kan Tiny maar even blijven, ze is een echt feestbeest! We besluiten het kleed niet meer vierkant te maken, omdat het dan te hoog wordt en je de bovenste en onderste randlapjes dan niet goed meer kan bekijken. Dus de rand wordt aan linker en rechterzijde uitgebouwd, zodat de kleden inmiddels elk ruim 2 meter breed worden. Zo verandert er elke week weer iets, de groep moet er erg om lachen als ik weer met een nieuw idee kom, nee hè, niet weer wat anders. Maar we zijn het met deze verandering wel unaniem eens, het is zonde om het werk dat zo op de millimeter geborduurd is, niet goed te kunnen laten zien.
En nu aan elkaar zetten. De eerste lappen zijn zover! Uitgerekend dat dat ongeveer 2,5 kilometer naaiwerk wordt, allemaal met de hand. Waar zijn de vingerhoeden?
Buitengewoon.
Ook hier wordt aan elkaar gezet, en dat gaat vrij moeizaam, het is erg lastig om de stukjes niet uit te laten rekken. Het is een uitproberen van jewelste, uiteindelijk is het hoekjes-vastzetten, en dan de tussenliggende gedeeltes vastnaaien de beste manier. Dat vergt veel voorwerk, maar geeft wel veel houvast. En zo kan iedereen meedoen, zonder gefrustreerd te raken dat het niet lukt. De gesprekken gaan hier altijd wel even over eten, recepten en je krijgt er enorme trek door.
We praten ook over het vervolg, wat hierna. Er wordt een groepsfoto gemaakt, zo is het een hele drukke ochtend geworden.
Voorhof
Het slabbetje van de gedeputeerde van Zuid-Holland en het Tshirt van Meine van Oosten zijn verwerkt! En Jopie heeft tijdens de herdenkingsuitzending op tv van de watersnood een lapje geborduurd, erg ontroerend. En dat niet alleen, omdat deze groep het kleed van de Lucht zo magertjes vond is iedereen kleine lapjes gaan maken zodat er nu volgens mij teveel luchtlapjes zijn...... Dat wordt weer schuiven en passen, en lapjes naar Het Vaandel verplaatsen. Gelukkig is er nog niet veel vastgenaaid, dat maakt het flexibel genoeg om deze 'buit' in te passen. Er is vanaf nu wel een STOP op kleine lapjes maken, want we zijn nu echt aan het eind, het moet ook nog aan elkaar gemaakt, en daar concentreren we ons nu op. (Zouden we nu niet stoppen, dan vermoed ik dat er nog honderden lapjes gemaakt worden, sommige vrouwen hebben nog zoveel ideeen, en echt niet te stuiten en elke week komen er nieuwe vrouwen bij)
Buurthuis Poptahonk
We vorderen langzaam maar gestaag. Djennet belt op! Of ik haar op kan halen, ja natuurlijk.
Daar aangekomen zie ik een hoopje ellende, maar ondanks alles is ze goedlachs en hijst zich in de auto. We sabbelen op een Chinees pruimensnoepje, terwijl ik probeer zo voorzichtig mogelijk te rijden. Ze heeft nog veel pijn in haar borst, haar ribben zijn gekneusd of gebroken, dat is niet mis.
Bij de groep een hartelijk weerzien. En haar lap wordt als een verloren dochter binnengehaald. Het kleed is nu compleet! Ondanks dat Djennet erg stil is, geniet ze toch van het er even uit zijn.
Hannah is meegekomen voor foto's van de groep. De groep is te incompleet voor een groepsfoto, individuele portretten dan maar.
Buurthuis Fledderus
Tiny wordt 80 jaar! Groepsleidster Patricia heeft slingers meegenomen, en ook al kan Tiny maar even blijven, ze is een echt feestbeest! We besluiten het kleed niet meer vierkant te maken, omdat het dan te hoog wordt en je de bovenste en onderste randlapjes dan niet goed meer kan bekijken. Dus de rand wordt aan linker en rechterzijde uitgebouwd, zodat de kleden inmiddels elk ruim 2 meter breed worden. Zo verandert er elke week weer iets, de groep moet er erg om lachen als ik weer met een nieuw idee kom, nee hè, niet weer wat anders. Maar we zijn het met deze verandering wel unaniem eens, het is zonde om het werk dat zo op de millimeter geborduurd is, niet goed te kunnen laten zien.
En nu aan elkaar zetten. De eerste lappen zijn zover! Uitgerekend dat dat ongeveer 2,5 kilometer naaiwerk wordt, allemaal met de hand. Waar zijn de vingerhoeden?
Buitengewoon.
Ook hier wordt aan elkaar gezet, en dat gaat vrij moeizaam, het is erg lastig om de stukjes niet uit te laten rekken. Het is een uitproberen van jewelste, uiteindelijk is het hoekjes-vastzetten, en dan de tussenliggende gedeeltes vastnaaien de beste manier. Dat vergt veel voorwerk, maar geeft wel veel houvast. En zo kan iedereen meedoen, zonder gefrustreerd te raken dat het niet lukt. De gesprekken gaan hier altijd wel even over eten, recepten en je krijgt er enorme trek door.
We praten ook over het vervolg, wat hierna. Er wordt een groepsfoto gemaakt, zo is het een hele drukke ochtend geworden.
Voorhof
Het slabbetje van de gedeputeerde van Zuid-Holland en het Tshirt van Meine van Oosten zijn verwerkt! En Jopie heeft tijdens de herdenkingsuitzending op tv van de watersnood een lapje geborduurd, erg ontroerend. En dat niet alleen, omdat deze groep het kleed van de Lucht zo magertjes vond is iedereen kleine lapjes gaan maken zodat er nu volgens mij teveel luchtlapjes zijn...... Dat wordt weer schuiven en passen, en lapjes naar Het Vaandel verplaatsen. Gelukkig is er nog niet veel vastgenaaid, dat maakt het flexibel genoeg om deze 'buit' in te passen. Er is vanaf nu wel een STOP op kleine lapjes maken, want we zijn nu echt aan het eind, het moet ook nog aan elkaar gemaakt, en daar concentreren we ons nu op. (Zouden we nu niet stoppen, dan vermoed ik dat er nog honderden lapjes gemaakt worden, sommige vrouwen hebben nog zoveel ideeen, en echt niet te stuiten en elke week komen er nieuwe vrouwen bij)
