WEEK 15 (27-31 januari)
Buurthuis Poptahonk
Het kleed is nu gespeld op een stuk vloerbedekking en het is erg overzichtelijk zo. Je ziet ook dat er nog heel wat randstukken gemaakt moeten worden, ik ben benieuwd of we het halen.
Sommige lapjes van de rand horen echt bij elkaar, sommige vloeken enorm, en dat is puur gevoelsmatig. Het sorteren en uitzoeken is leuk om te doen, en er komt ook een soort structuur in het werken, er zijn strijkexperts, omzomers en herstellers. Het echte aan elkaar zetten komt later nog, dat is relatief gezien nog het minste werk (hoop ik?)
Het gezamenlijke middenstuk, waar iedereen van de groep een 'zelfportret' in kwijt kan komt ook aarzelend op gang. Het blijft toch eng, randlapjes worden zo uit de losse hand gemaakt, maar om iets precies midden in het kleed te zetten is toch anders. Vida gaat op vakantie, naar Iran. Ze straalt, weer haar familie zien, haar moederland. Ze kan zich steeds beter uitdrukken in het Nederlands. De 'lessen van Elly' hebben zeker effect! Na haar vakantie gaan ze er gewoon mee door, ze vinden het beiden erg leuk, ook omdat het zo enorm opschiet, Vida is net een spons, zuigt dat Nederlands zo op.
Ik rijd nog even langs Djennet, met een kaartje, zij is er niet. En breng nog even strippenkaarten naar de buurthuizen voor de vrouwen die daar morgenochtend vandaan vertrekken. 's Avonds richten Nathalie en ik de Wending in. Het is best spannend, hoe zal het morgen zijn, komen er wel vrouwen?
DE KOFFIE-OCHTEND
Hectisch begin, met pannen soep in de auto en tafelkleedjes en enorme dozen muffins en appelflappen. Om 9 uur stromen de vrouwen al binnen met lekkernijen, en oh en ah omdat de kleden werkelijk indrukwekkend zijn zo bij elkaar.Tilly en Mies voegen nog een hele stapel vers gestreken lapjes toe, ter plekke. Iedereen zoekt haar lapjes, laat aan elkaar zien wat ze gemaakt hebben, het is druk, druk en een echt feestje. De koffie en thee is niet aan te slepen. Er is een geweldig buffet aan eten, waar flink gebruik van wordt gemaakt. Hilariteit met de fotograaf van Telegraaf, die dacht dat er live geborduurd werd. We gaan op de foto alsof we borduren. Ach, het is ons eigen werk, zo erg neppen we de boel nou ook weer niet. En er zijn veel vrouwen meegekomen die nog niet meedoen, maar dat nog wel willen! Sluit je maar aan, ik duik in het restantje folders-in-alle-talen, voor de locaties waar we zitten.
De vrouw van de burgemeester, die beschermvrouwe van het project is, wil ook graag meedoen in een groep, ze is erg betrokken. Er zijn uiteindelijk meer dan 120 mensen geweest op deze koffieochtend, een groter aantal dan we hadden durven hopen. We hebben er keihard voor gewerkt en ik wil iedereen er hartstikke voor bedanken, Nathalie voorop!
Buurthuis Fledderus
Het is echt de day-after, de vrouwen zijn nog vol van gisteren en de dames die niet konden komen vinden het echt jammer. Anneke, de beheerster van Fledderus heeft de Telegraaf al bij zich, ja hoor de foto staat erin! Ik heb alle kleden bij me, op de rollen vloerbedekking, om te kijken of de lapjes van de rand daadwerkelijk bij het kleed horen, passen en harmoniëren. Gisteren op de koffieochtend hadden er namelijk nogal wat vrouwen commentaar dat 'hun lapje' niet op 'hun' kleed zat. Ik had de lappen namelijk gerangschikt op onderwerp van de voorstelling die erop te zien was, en dat was nogal willekeurig gedaan. Nu krijgen de vrouwen de gelegenheid om alle puzzelstukken naar eigen inzicht te rangschikken. En er wordt nogal wat verplaatst! Uiteindelijk is iedereen tevreden over hoe het resultaat is, en beseft iedereen ook dat de kleden een geheel vormen, dat het niet uitmaakt of je lapje op kleed a of b terecht komt.
Mijn instelling is dat deze 'inspraak' de kleden sterker maakt, omdat ze meer gedragen worden door de groepen.. Ik kies voor het gezamenlijk aan elkaar zetten, en daar hoort dit ook bij. Hoe meer er aan gerangschikt wordt, hoe meer verbondenheid er ontstaat, tussen de lapjes, tussen de vrouwen. En dat proces gaat maar voort. Soms lijkt het alsof we niet verder komen, maar ik zeg, lijkt het. Het is als een vrucht die rijpt. En de dingen die op hun plaats gebracht worden, zijn ook unaniem aangenomen en horen daar ook..
Dat vergt veel tijd, en energie. En doorzettingsvermogen. Maar we krijgen er veel voor terug.
Buurthuis Buitengewoon
Ook hier weer het rangschikken, ordenen. En 5 nieuwe vrouwen. Deze groep is verreweg de grootste. Er doen 61 vrouwen mee! De bezoekvrouwen nemen lapjes mee naar koffieochtenden en praatgroepen door heel Delft, en deze vrouwen komen ook eens hier kijken, het is een heel groot netwerk. Firdeus heeft bijvoorbeeld 6 buurvrouwen betrokken bij deze groep, is zelf erg actief in het werven van vrouwen.
Het zal erg vreemd zijn als 'het kleed' hier niet meer is op de donderdagochtend, en het weer gewoon een koffieochtend is.
Voorhof
Jopie neemt het voortouw in het groeperen van de randlapjes, heel veel wordt hier al definitief vastgelegd. En inderdaad, sommige combinaties zijn grandioos. En de kleine lapjes, ze blijven maar toestromen. Hoeveel nog? Water en Lucht, daar moet nog wat voor komen, maar we raken aardig compleet nu.
Met een enorme berg nieuw binnengekomen lapjes vertrek ik huiswaarts. Spelden, strijken en verdelen voor de volgende week.
Buurthuis Poptahonk
Het kleed is nu gespeld op een stuk vloerbedekking en het is erg overzichtelijk zo. Je ziet ook dat er nog heel wat randstukken gemaakt moeten worden, ik ben benieuwd of we het halen.
Sommige lapjes van de rand horen echt bij elkaar, sommige vloeken enorm, en dat is puur gevoelsmatig. Het sorteren en uitzoeken is leuk om te doen, en er komt ook een soort structuur in het werken, er zijn strijkexperts, omzomers en herstellers. Het echte aan elkaar zetten komt later nog, dat is relatief gezien nog het minste werk (hoop ik?)
Het gezamenlijke middenstuk, waar iedereen van de groep een 'zelfportret' in kwijt kan komt ook aarzelend op gang. Het blijft toch eng, randlapjes worden zo uit de losse hand gemaakt, maar om iets precies midden in het kleed te zetten is toch anders. Vida gaat op vakantie, naar Iran. Ze straalt, weer haar familie zien, haar moederland. Ze kan zich steeds beter uitdrukken in het Nederlands. De 'lessen van Elly' hebben zeker effect! Na haar vakantie gaan ze er gewoon mee door, ze vinden het beiden erg leuk, ook omdat het zo enorm opschiet, Vida is net een spons, zuigt dat Nederlands zo op.
Ik rijd nog even langs Djennet, met een kaartje, zij is er niet. En breng nog even strippenkaarten naar de buurthuizen voor de vrouwen die daar morgenochtend vandaan vertrekken. 's Avonds richten Nathalie en ik de Wending in. Het is best spannend, hoe zal het morgen zijn, komen er wel vrouwen?
DE KOFFIE-OCHTEND
Hectisch begin, met pannen soep in de auto en tafelkleedjes en enorme dozen muffins en appelflappen. Om 9 uur stromen de vrouwen al binnen met lekkernijen, en oh en ah omdat de kleden werkelijk indrukwekkend zijn zo bij elkaar.Tilly en Mies voegen nog een hele stapel vers gestreken lapjes toe, ter plekke. Iedereen zoekt haar lapjes, laat aan elkaar zien wat ze gemaakt hebben, het is druk, druk en een echt feestje. De koffie en thee is niet aan te slepen. Er is een geweldig buffet aan eten, waar flink gebruik van wordt gemaakt. Hilariteit met de fotograaf van Telegraaf, die dacht dat er live geborduurd werd. We gaan op de foto alsof we borduren. Ach, het is ons eigen werk, zo erg neppen we de boel nou ook weer niet. En er zijn veel vrouwen meegekomen die nog niet meedoen, maar dat nog wel willen! Sluit je maar aan, ik duik in het restantje folders-in-alle-talen, voor de locaties waar we zitten.
De vrouw van de burgemeester, die beschermvrouwe van het project is, wil ook graag meedoen in een groep, ze is erg betrokken. Er zijn uiteindelijk meer dan 120 mensen geweest op deze koffieochtend, een groter aantal dan we hadden durven hopen. We hebben er keihard voor gewerkt en ik wil iedereen er hartstikke voor bedanken, Nathalie voorop!
Buurthuis Fledderus
Het is echt de day-after, de vrouwen zijn nog vol van gisteren en de dames die niet konden komen vinden het echt jammer. Anneke, de beheerster van Fledderus heeft de Telegraaf al bij zich, ja hoor de foto staat erin! Ik heb alle kleden bij me, op de rollen vloerbedekking, om te kijken of de lapjes van de rand daadwerkelijk bij het kleed horen, passen en harmoniëren. Gisteren op de koffieochtend hadden er namelijk nogal wat vrouwen commentaar dat 'hun lapje' niet op 'hun' kleed zat. Ik had de lappen namelijk gerangschikt op onderwerp van de voorstelling die erop te zien was, en dat was nogal willekeurig gedaan. Nu krijgen de vrouwen de gelegenheid om alle puzzelstukken naar eigen inzicht te rangschikken. En er wordt nogal wat verplaatst! Uiteindelijk is iedereen tevreden over hoe het resultaat is, en beseft iedereen ook dat de kleden een geheel vormen, dat het niet uitmaakt of je lapje op kleed a of b terecht komt.
Mijn instelling is dat deze 'inspraak' de kleden sterker maakt, omdat ze meer gedragen worden door de groepen.. Ik kies voor het gezamenlijk aan elkaar zetten, en daar hoort dit ook bij. Hoe meer er aan gerangschikt wordt, hoe meer verbondenheid er ontstaat, tussen de lapjes, tussen de vrouwen. En dat proces gaat maar voort. Soms lijkt het alsof we niet verder komen, maar ik zeg, lijkt het. Het is als een vrucht die rijpt. En de dingen die op hun plaats gebracht worden, zijn ook unaniem aangenomen en horen daar ook..
Dat vergt veel tijd, en energie. En doorzettingsvermogen. Maar we krijgen er veel voor terug.
Buurthuis Buitengewoon
Ook hier weer het rangschikken, ordenen. En 5 nieuwe vrouwen. Deze groep is verreweg de grootste. Er doen 61 vrouwen mee! De bezoekvrouwen nemen lapjes mee naar koffieochtenden en praatgroepen door heel Delft, en deze vrouwen komen ook eens hier kijken, het is een heel groot netwerk. Firdeus heeft bijvoorbeeld 6 buurvrouwen betrokken bij deze groep, is zelf erg actief in het werven van vrouwen.
Het zal erg vreemd zijn als 'het kleed' hier niet meer is op de donderdagochtend, en het weer gewoon een koffieochtend is.
Voorhof
Jopie neemt het voortouw in het groeperen van de randlapjes, heel veel wordt hier al definitief vastgelegd. En inderdaad, sommige combinaties zijn grandioos. En de kleine lapjes, ze blijven maar toestromen. Hoeveel nog? Water en Lucht, daar moet nog wat voor komen, maar we raken aardig compleet nu.
Met een enorme berg nieuw binnengekomen lapjes vertrek ik huiswaarts. Spelden, strijken en verdelen voor de volgende week.
