WEEK 12 (6-13 januari)
Buurthuis Poptahonk
Het jaar begint met een trieste gebeurtenis: Ans, de moeder van Marijn wordt vandaag begraven. Ze was al erg ziek, maar heeft nog wel de laatste keer dat er kinderborduren was van de Brede School, samen met haar vriendin Yvon als moeder meegedaan aan het project. Ze had mijn leesbril nog geleend omdat ze last had van haar ogen. Marijn was zo trots op zijn moeder, dat zij er ook bij was, net als al die andere moeders. Ze waren allebei erg enthousiast en wilden nog aanschuiven bij de volwassenengroep. Wanneer ze zouden komen wisten ze nog niet, ik heb hun onaffe lapjes al die tijd bij me gedragen. Nu liggen ze op tafel, we hebben het allemaal te kwaad. Dit is zo triest.
We besluiten het zo, onaf en met de naald er nog ingestoken, in het kleed te verwerken. Immers, Ans vond het fantastisch, haar naam staat ook tussen alle andere namen in geborduurd, zij maakt deel uit van dit 'verbond' van vrouwen, haar lapje is ons dierbaar.
Buurthuis Fledderus
Vandaag beginnen we maar, maandag ging het niet echt. Er moet nog enorm veel gedaan worden voordat de lapjes daadwerkelijk aan elkaar kunnen, persen, strijken, wassen en vooral veel passen en meten, zodat ze straks als puzzelstukken in elkaar vallen. Even zie ik het niet zitten, deze bergen en bergen van deeltjes. Gelukkig is Reina er die opbeurend en praktisch naar voren schuift. Eerst maar eens herstellen en afmaken waar nog 'een steekje los zit'. Dat werkt goed, de lappen vliegen over tafel, en vele handen maken het werk echt lichter. Tilly neemt een hele stapel mee naar huis om te strijken, met haar timmermansoog. Kan het beter dan ik, het teamgevoel doet me goed.
Buurthuis Buitengewoon
Heel rustig is het, maar met zowaar weer een nieuwe Somalische vrouw. We werken hard, Sengul zoomt gestaag door, ze is volgens mij altijd bezig met haar handen, net als haar zus Firdeus, die 'blind' kan haken en ongeveer met haar 100ste bloemetje bezig is voor de rand.
We praten wat bij en bespreken de plannen voor wat er nu moet gebeuren. En dat is veel!
Het is vreemd om nu maar 4 groepen te hebben om verslag van te doen. Voelt leeg aan, maar ook als stilte voor de storm. Al deze voorbereidingen om het aan elkaar te zetten zijn een enorme klus, 100 keer dit, 100 keer dat, stapels, spelden erin, spelden eruit, maar als deze fase klaar is gaat het erg hard.
Buurthuis Poptahonk
Het jaar begint met een trieste gebeurtenis: Ans, de moeder van Marijn wordt vandaag begraven. Ze was al erg ziek, maar heeft nog wel de laatste keer dat er kinderborduren was van de Brede School, samen met haar vriendin Yvon als moeder meegedaan aan het project. Ze had mijn leesbril nog geleend omdat ze last had van haar ogen. Marijn was zo trots op zijn moeder, dat zij er ook bij was, net als al die andere moeders. Ze waren allebei erg enthousiast en wilden nog aanschuiven bij de volwassenengroep. Wanneer ze zouden komen wisten ze nog niet, ik heb hun onaffe lapjes al die tijd bij me gedragen. Nu liggen ze op tafel, we hebben het allemaal te kwaad. Dit is zo triest.
We besluiten het zo, onaf en met de naald er nog ingestoken, in het kleed te verwerken. Immers, Ans vond het fantastisch, haar naam staat ook tussen alle andere namen in geborduurd, zij maakt deel uit van dit 'verbond' van vrouwen, haar lapje is ons dierbaar.
Buurthuis Fledderus
Vandaag beginnen we maar, maandag ging het niet echt. Er moet nog enorm veel gedaan worden voordat de lapjes daadwerkelijk aan elkaar kunnen, persen, strijken, wassen en vooral veel passen en meten, zodat ze straks als puzzelstukken in elkaar vallen. Even zie ik het niet zitten, deze bergen en bergen van deeltjes. Gelukkig is Reina er die opbeurend en praktisch naar voren schuift. Eerst maar eens herstellen en afmaken waar nog 'een steekje los zit'. Dat werkt goed, de lappen vliegen over tafel, en vele handen maken het werk echt lichter. Tilly neemt een hele stapel mee naar huis om te strijken, met haar timmermansoog. Kan het beter dan ik, het teamgevoel doet me goed.
Buurthuis Buitengewoon
Heel rustig is het, maar met zowaar weer een nieuwe Somalische vrouw. We werken hard, Sengul zoomt gestaag door, ze is volgens mij altijd bezig met haar handen, net als haar zus Firdeus, die 'blind' kan haken en ongeveer met haar 100ste bloemetje bezig is voor de rand.
We praten wat bij en bespreken de plannen voor wat er nu moet gebeuren. En dat is veel!
Het is vreemd om nu maar 4 groepen te hebben om verslag van te doen. Voelt leeg aan, maar ook als stilte voor de storm. Al deze voorbereidingen om het aan elkaar te zetten zijn een enorme klus, 100 keer dit, 100 keer dat, stapels, spelden erin, spelden eruit, maar als deze fase klaar is gaat het erg hard.
