WEEK 7 (18-22 november)
Buurthuis Poptahonk
Vandaag worden we in het kantoortje gestald, de vloer van het lokaal gaat in de was. Zo verhuizen we heel wat af hier in het Poptahonk. Heel toepasselijk dus dat we in dit kleed trekvogels verwerken.
Het gedicht 'Tussen Aankomst en Vertrek', waarvan we nog steeds de auteur niet hebben achterhaald, wordt over de onderste 3 grote lappen geborduurd. Elly zal het gaan kalligraferen. Omdat het gedicht gaat over ons tijdelijk verblijf op deze aarde, willen we het beeldend ondersteunen met trekvogels. Op zoek dus naar materiaal, patronen, ik zal de andere groepen er ook naar vragen.
De immense klus van het randpatroon pakken Elly en ik op. Op de millimeter tellen we het uit.
Iemand heeft een Turkse Vlag geborduurd, dat is de 4e al, de Turkse dames houden veel van hun vlag.
Een vrouw van de woensdaggroep komt langs, de maandag komt voor haar beter uit, en het thema trekvogels spreekt haar erg aan. Zij woont aan de rand van Delft, en ziet er heel wat overtrekken nu in de herfst.
Aan het eind van de ochtend komt Jeannette nog aanwaaien, ze is helemaal in de ban van Delftsblauwe tegelmotieven en wil er 8 gaan vertalen, in haar eigen stijl. Vandaag wordt er weinig gepraat, erg geconcentreerd gewerkt.
De meidengroep heeft bingo
Reinier de Graef Gasthuis
Op de Zwangeren-afdeling heeft een nachtzuster de draad opgepakt en het logo van het Reinier de Graaf Gasthuis geborduurd. Twee aanstaande moeders zijn aan het borduren.
Op de afdeling PAAZ zijn al 6 mensen bezig met borduren, zij doen dat in 'de huiskamer', ook hier gaat Nathalie langs, dus ik weet niet veel van deze groep, hoor wel veel enthousiaste verhalen van Nathalie, de vrouwen vinden het een erg prettige bezigheid.
Brede School
Marijn is een geboren clown, het ene na het andere ontwerp maakt hij, uiteindelijk vindt hij dat ik er maar een van moet borduren, ik ben tenslotte de kunstenaar, maak er maar wat moois van. Samen kiezen we toch een vogel uit, en zuchtend en puffend gaat hij aan de slag.
Een van de meisjes wil niet meer komen, ze heeft haar lapje af en vindt het mooi zo. Haar moeder vindt het enorm jammer, die was net begonnen aan een lapje, maar kan niet op een andere groep komen i.v.m haar werk.
De kindergroepen mogen als zij het lapje voor het kleed af hebben er ook een maken voor zichzelf. Daar was zoveel animo voor, dat ik het niet over mijn hart kon krijgen nee te zeggen.
Dus een moeilijke keus, gaat het mooiste lapje in het kleed of aan de muur van hun kamer?
Buurthuis Fledderus
Patricia heeft een verslag gemaakt van haar groep. Omdat het vrij persoonlijk is, en we het op internet willen zetten, leest zij voor wat ze geschreven heeft. Het is een mooi verhaal, iedereen herkent zichzelf erin.
Hierin staat niets waar je je voor hoeft te schamen vindt iemand, die nu ook gelijk meer van de vrouwen in de groep te weten is gekomen, zij is pas voor de 2e keer hier.
Het verslag wordt unaniem goedgekeurd, een vrouw wil haar naam veranderd hebben, 'vreemde mensen hoeven niet te weten dat ik dat ben'.
De Griekse vrouw vertelt heel ontroerend over haar Turkse buurvrouw, hoe ze samen met haar diens kind is gaan ophalen in Duitsland, waar moeder en kind na 2 jaar weer herenigd werden.Twee andere vrouwen blijken haar ook te kennen, Delft is zo klein.
En een mooi verhaal, zij maakt moderne kunst en schrijft gedichten. Een van haar gedichten was als een recept voor koekjes, maar dan met ingrediënten als een schepje hoofdpijn, een snufje bitterheid en een kopje tranen. Zij had bij dit gedicht een installatie gemaakt in een galerie, een gedekte tafel met koekjes, waarvoor deze Turkse buurvrouw een deeg had gemaakt, en haar man die tijdens de tentoonstelling erop betrapt werd dat hij stond te snoepen van het 'kunstwerk', dat immers door zijn vrouw gemaakt was.
Een nieuwe vrouw komt binnen: Ik ben een papoeavrouw, en ik wil dat heel graag in mijn lapje tot uitdrukking brengen. Ze heeft al allerlei symbolen van Papoea/Nw Guinea meegenomen, zoals de Zwarte Orchidee, en de Tamtam. Ze vertelt heel boeiend over haar moederland.
Iemand maakt een grote lap, ze heeft inmiddels al 6 kleintjes gemaakt en wil groter.
AZC De Lier
Vandaag wordt hier niet geborduurd, we zijn uitgenodigd voor een Ramadanmaaltijd, gemaakt door allerlei vrouwen van het centrum. Als we (de twee Iraanse begeleidsters, de fotografe en ik) aankomen zijn de tafels feestelijk gedekt en de vrouwen komen met hun hapjes binnen. We beginnen met een gebed, via de radio. Veel vrouwen huilen, staan stil bij degenen die ze verloren hebben. Daarna zijn er bekertjes warm water, om de vasten te breken. En dan het buffet. Het is heerlijk, deze vrouwen zijn zo gastvrij en bereid te delen in wat ze hebben. De sfeer is erg intiem en warm. We voelen ons heel erg welkom.
Na al dit eten komt er nog een dessert en dan gaan de tafels aan de kant en wordt er gedanst op muziek van ver. Huilen, eten en dansen, het contact hier is zo direct, zonder reserve. De vrouwen zijn oprecht blij met deze afleiding en wij gaan met een ervaring die een diepe indruk heeft achtergelaten huiswaarts. Als er ergens de power van vrouwen voelbaar is, de kracht van samenwerking en respect voor elkaar, is het wel in deze vrouwenkamer van het AZC .
Buitengewoon
Het is niet zo druk, de ramadan begint op te spelen.
Vandaag is er de uitleg van het middenstuk, een lap die gezamenlijk geborduurd wordt. Het zal een portret worden van alle vrouwen van de groep, dat kan letterlijk, of symbolisch, zoals Sengul 'vrolijke roos' betekent, en dus zo afgebeeld kan worden. Firdeus offert een kleedje uit haar set van thuis op, Sengul wil het wel inborduren. Dat zal de tafel voorstellen waaraan wij zitten, de 'portretten' worden daaromheen gerangschikt.
Wel of niet met sint en suikerfeest doorborduren? De moslimvrouwen zijn dan allemaal aan het koken, maar andere vrouwen willen wel doorgaan. We zullen er volgende week over overleggen.
Twee Koerdische vrouwen willen graag ook naar een andere groep komen, om Nederlands te oefenen. Daar zitten veel Nederlandse vrouwen, we spreken af voor volgende week.
Die Buytenweye
de seniorengroep loopt goed, er zijn nu al 8 dames bezig, de begeleidsters hebben een mevrouw die doof is ook zover gekregen dat ze een lapje gaat borduren, met veel gemopper, het is te fijn en onzin en stom, maar deze dame is 93 en erg grappig in haar opstandigheid. Deze vrouw heeft zoveel humor, de begeleidsters maken het tot een persoonlijke missie om haar het lapje te laten voltooien. Zij zal dan met glans de oudste deelneemster zijn, en dat willen ze, hoe dan ook. het was er erg gezellig, Hannah heeft veel foto's gemaakt, een erg inspirerende groep!
Er zijn al 3 uitheemse theepotten af, enorm fijn borduurwerk met een draadje, de achterkant is bijna zo mooi als de voorkant.
Buurthuis Voorhof 2
Een van de vrouwen vindt ons eigenlijk een erg brave groep, als ze het verslag leest. De gesprekken gaan vandaag over de doodstraf en Nawijn, over euthanasie, over geweld op straat, geen luchtige onderwerpen. Maar wel dingen die ons bezighouden. Ondertussen krijgt het aardekleed gestalte, het groeit onder onze vingers.
Een vrouw heeft gebeld naar het stadhuis in Rotterdam, want ze wil met een groep deelneemsters het Bruidsschatkleed gaan bezichtigen. Het is tijdelijk weggehaald, omdat de muur erachter waterschade heeft opgelopen. Zij zal teruggebeld worden om te horen wanneer het weer terugkomt.
Meidengroep Mozartlaan
Het is rustig vandaag, veel meisjes hebben het druk met hun werkstuk voor school en ook de Ramadan speelt een grote rol. Nou ja, rustig, 9 meisjes met draden die niet in naalden willen, kralen die een voor een geregen moeten worden en alle verhalen die over tafel gaan.....
Vorige week hadden de meisjes een bingomiddag, even iets anders tussendoor, maar ze wilden eigenlijk verder, want de tweede lap en soms een derde moet ook af. Fanatiek hoor.
Buurthuis Poptahonk
Vandaag worden we in het kantoortje gestald, de vloer van het lokaal gaat in de was. Zo verhuizen we heel wat af hier in het Poptahonk. Heel toepasselijk dus dat we in dit kleed trekvogels verwerken.
Het gedicht 'Tussen Aankomst en Vertrek', waarvan we nog steeds de auteur niet hebben achterhaald, wordt over de onderste 3 grote lappen geborduurd. Elly zal het gaan kalligraferen. Omdat het gedicht gaat over ons tijdelijk verblijf op deze aarde, willen we het beeldend ondersteunen met trekvogels. Op zoek dus naar materiaal, patronen, ik zal de andere groepen er ook naar vragen.
De immense klus van het randpatroon pakken Elly en ik op. Op de millimeter tellen we het uit.
Iemand heeft een Turkse Vlag geborduurd, dat is de 4e al, de Turkse dames houden veel van hun vlag.
Een vrouw van de woensdaggroep komt langs, de maandag komt voor haar beter uit, en het thema trekvogels spreekt haar erg aan. Zij woont aan de rand van Delft, en ziet er heel wat overtrekken nu in de herfst.
Aan het eind van de ochtend komt Jeannette nog aanwaaien, ze is helemaal in de ban van Delftsblauwe tegelmotieven en wil er 8 gaan vertalen, in haar eigen stijl. Vandaag wordt er weinig gepraat, erg geconcentreerd gewerkt.
De meidengroep heeft bingo
Reinier de Graef Gasthuis
Op de Zwangeren-afdeling heeft een nachtzuster de draad opgepakt en het logo van het Reinier de Graaf Gasthuis geborduurd. Twee aanstaande moeders zijn aan het borduren.
Op de afdeling PAAZ zijn al 6 mensen bezig met borduren, zij doen dat in 'de huiskamer', ook hier gaat Nathalie langs, dus ik weet niet veel van deze groep, hoor wel veel enthousiaste verhalen van Nathalie, de vrouwen vinden het een erg prettige bezigheid.
Brede School
Marijn is een geboren clown, het ene na het andere ontwerp maakt hij, uiteindelijk vindt hij dat ik er maar een van moet borduren, ik ben tenslotte de kunstenaar, maak er maar wat moois van. Samen kiezen we toch een vogel uit, en zuchtend en puffend gaat hij aan de slag.
Een van de meisjes wil niet meer komen, ze heeft haar lapje af en vindt het mooi zo. Haar moeder vindt het enorm jammer, die was net begonnen aan een lapje, maar kan niet op een andere groep komen i.v.m haar werk.
De kindergroepen mogen als zij het lapje voor het kleed af hebben er ook een maken voor zichzelf. Daar was zoveel animo voor, dat ik het niet over mijn hart kon krijgen nee te zeggen.
Dus een moeilijke keus, gaat het mooiste lapje in het kleed of aan de muur van hun kamer?
Buurthuis Fledderus
Patricia heeft een verslag gemaakt van haar groep. Omdat het vrij persoonlijk is, en we het op internet willen zetten, leest zij voor wat ze geschreven heeft. Het is een mooi verhaal, iedereen herkent zichzelf erin.
Hierin staat niets waar je je voor hoeft te schamen vindt iemand, die nu ook gelijk meer van de vrouwen in de groep te weten is gekomen, zij is pas voor de 2e keer hier.
Het verslag wordt unaniem goedgekeurd, een vrouw wil haar naam veranderd hebben, 'vreemde mensen hoeven niet te weten dat ik dat ben'.
De Griekse vrouw vertelt heel ontroerend over haar Turkse buurvrouw, hoe ze samen met haar diens kind is gaan ophalen in Duitsland, waar moeder en kind na 2 jaar weer herenigd werden.Twee andere vrouwen blijken haar ook te kennen, Delft is zo klein.
En een mooi verhaal, zij maakt moderne kunst en schrijft gedichten. Een van haar gedichten was als een recept voor koekjes, maar dan met ingrediënten als een schepje hoofdpijn, een snufje bitterheid en een kopje tranen. Zij had bij dit gedicht een installatie gemaakt in een galerie, een gedekte tafel met koekjes, waarvoor deze Turkse buurvrouw een deeg had gemaakt, en haar man die tijdens de tentoonstelling erop betrapt werd dat hij stond te snoepen van het 'kunstwerk', dat immers door zijn vrouw gemaakt was.
Een nieuwe vrouw komt binnen: Ik ben een papoeavrouw, en ik wil dat heel graag in mijn lapje tot uitdrukking brengen. Ze heeft al allerlei symbolen van Papoea/Nw Guinea meegenomen, zoals de Zwarte Orchidee, en de Tamtam. Ze vertelt heel boeiend over haar moederland.
Iemand maakt een grote lap, ze heeft inmiddels al 6 kleintjes gemaakt en wil groter.
AZC De Lier
Vandaag wordt hier niet geborduurd, we zijn uitgenodigd voor een Ramadanmaaltijd, gemaakt door allerlei vrouwen van het centrum. Als we (de twee Iraanse begeleidsters, de fotografe en ik) aankomen zijn de tafels feestelijk gedekt en de vrouwen komen met hun hapjes binnen. We beginnen met een gebed, via de radio. Veel vrouwen huilen, staan stil bij degenen die ze verloren hebben. Daarna zijn er bekertjes warm water, om de vasten te breken. En dan het buffet. Het is heerlijk, deze vrouwen zijn zo gastvrij en bereid te delen in wat ze hebben. De sfeer is erg intiem en warm. We voelen ons heel erg welkom.
Na al dit eten komt er nog een dessert en dan gaan de tafels aan de kant en wordt er gedanst op muziek van ver. Huilen, eten en dansen, het contact hier is zo direct, zonder reserve. De vrouwen zijn oprecht blij met deze afleiding en wij gaan met een ervaring die een diepe indruk heeft achtergelaten huiswaarts. Als er ergens de power van vrouwen voelbaar is, de kracht van samenwerking en respect voor elkaar, is het wel in deze vrouwenkamer van het AZC .
Buitengewoon
Het is niet zo druk, de ramadan begint op te spelen.
Vandaag is er de uitleg van het middenstuk, een lap die gezamenlijk geborduurd wordt. Het zal een portret worden van alle vrouwen van de groep, dat kan letterlijk, of symbolisch, zoals Sengul 'vrolijke roos' betekent, en dus zo afgebeeld kan worden. Firdeus offert een kleedje uit haar set van thuis op, Sengul wil het wel inborduren. Dat zal de tafel voorstellen waaraan wij zitten, de 'portretten' worden daaromheen gerangschikt.
Wel of niet met sint en suikerfeest doorborduren? De moslimvrouwen zijn dan allemaal aan het koken, maar andere vrouwen willen wel doorgaan. We zullen er volgende week over overleggen.
Twee Koerdische vrouwen willen graag ook naar een andere groep komen, om Nederlands te oefenen. Daar zitten veel Nederlandse vrouwen, we spreken af voor volgende week.
Die Buytenweye
de seniorengroep loopt goed, er zijn nu al 8 dames bezig, de begeleidsters hebben een mevrouw die doof is ook zover gekregen dat ze een lapje gaat borduren, met veel gemopper, het is te fijn en onzin en stom, maar deze dame is 93 en erg grappig in haar opstandigheid. Deze vrouw heeft zoveel humor, de begeleidsters maken het tot een persoonlijke missie om haar het lapje te laten voltooien. Zij zal dan met glans de oudste deelneemster zijn, en dat willen ze, hoe dan ook. het was er erg gezellig, Hannah heeft veel foto's gemaakt, een erg inspirerende groep!
Er zijn al 3 uitheemse theepotten af, enorm fijn borduurwerk met een draadje, de achterkant is bijna zo mooi als de voorkant.
Buurthuis Voorhof 2
Een van de vrouwen vindt ons eigenlijk een erg brave groep, als ze het verslag leest. De gesprekken gaan vandaag over de doodstraf en Nawijn, over euthanasie, over geweld op straat, geen luchtige onderwerpen. Maar wel dingen die ons bezighouden. Ondertussen krijgt het aardekleed gestalte, het groeit onder onze vingers.
Een vrouw heeft gebeld naar het stadhuis in Rotterdam, want ze wil met een groep deelneemsters het Bruidsschatkleed gaan bezichtigen. Het is tijdelijk weggehaald, omdat de muur erachter waterschade heeft opgelopen. Zij zal teruggebeld worden om te horen wanneer het weer terugkomt.
Meidengroep Mozartlaan
Het is rustig vandaag, veel meisjes hebben het druk met hun werkstuk voor school en ook de Ramadan speelt een grote rol. Nou ja, rustig, 9 meisjes met draden die niet in naalden willen, kralen die een voor een geregen moeten worden en alle verhalen die over tafel gaan.....
Vorige week hadden de meisjes een bingomiddag, even iets anders tussendoor, maar ze wilden eigenlijk verder, want de tweede lap en soms een derde moet ook af. Fanatiek hoor.
