WEEK 5 (4-9 november)
Buurthuis Poptahonk
Het wordt drukker! Nathalie komt binnen met 2 Turkse vrouwen die ze letterlijk van de straat geplukt heeft, zij stonden voor de basisschool aan de overkant. Een van hen is erg geïnteresseerd, wil gelijk een grote lap gaan maken, de fotografe trekt de lijnen voor haar over. Als ze is gaan zitten en we vragen 'doe je jas toch uit!' laat ze snel zien dat ze haar pyjama nog aan heeft, ze wilde eigenlijk alleen maar snel haar kind naar school brengen en dan weer vlug naar huis, haar schoonmoeder zit zelfs thuis op haar te wachten! Hilariteit alom. Opgewekt verdwijnt ze dus snel met materiaal en lapje naar huis, volgende week is ze er zeker weer!
Ook twee Marokkaanse dames komen aanwippen. Ze vinden het ook geweldig en komen volgende week zeker terug. De Somalische vrouwen beginnen ook binnen te druppelen, eerst kijken, zijn aangenaam verrast, vooral ook als ze horen dat er veel meer Somalische vrouwen al meedoen. Het gaat langzaam, maar het project begint ook in de Somalische gemeenschap door te dringen. Het heeft zijn tijd nodig.
Een Nederlandse en een Iraanse vrouw hebben elkaar gevonden. De een zocht iemand die ze Nederlandse les kon geven, de ander loopt vast op het Mondriaan (taal+) omdat ze te weinig spreekvaardigheid heeft. Ze hebben elkaar al gebeld en gaan na het borduren nog even door met de boeken die de Iraanse al meegenomen heeft. Spin-off van het project!
Meidengroep Voorhof 2
Vandaag waren de meiden erg onrustig en wild.
Er was een nieuw meisje. Zij doet vwo en is onbekend bij de andere meisjes. Dat gaf een sfeer van aftasten, af en toe uithalen en kwispelen. Als jonge honden. Vooral het Turkse meisje van 12 was er erg mee bezig. 'Wat kijk je, hèhè, ik vraag je wat, ben jij een stuudje?' erg uitdagend. Ook een ander meisje, hoofddoekje stevig vast onder de kin, was losgeslagen. Lapje in kluisje op school, sleuteltje kwijt, hormonen hormonen.
Het ging af en toe over de rand, dan zijn ze echt niet aardig naar elkaar. Toch is dit zinderende, broeierige groepje erg leuk. Zo kwetsbaar, naïef en nieuwsgierig. Ik begrijp dat maar al te goed met een eigen puberdochter! Ik heb respect voor de begeleidster en de meisjes trouwens ook. Zij is een rots in de branding voor veel van haar meisjes, ze kunnen hun ei bij haar kwijt en voelen zich veilig.
Buurthuis Fledderus
Een journaliste van de Delftse post en een fotograaf komen langs. De journaliste wordt helemaal in project gezogen, neemt er echt de tijd voor. De deelneemsters waren zeer bereid een interview te geven, konden heel helder verwoorden waarom het project voor hen zo waardevol is, veel mooie verhalen.
AZC De Lier
Een vrouw heeft haar lapje af. Met een zucht geeft ze het aan mij, is blij dat het af is, het is een overwinning. Wat het meest speelde bij het borduren was de verwondering dat ze nu in een vrij land is, dat ze nooit toen ze de laatste keer borduurde in de gevangenis kon vermoeden dat ze jaren later hier zou zijn, samen met al deze lieve vrouwen weer de draad op zou pakken. Zoveel liefde en pijn zitten er in dit kleine lapje.
Het materiaal raakt aardig op, er moet weer flink wat bij. Een van de vrouwen spreekt bijna niet, en is ook heel ruw in haar benadering, maar vindt het toch erg prettig. Ze pakt mijn hand vast en gebaart dat ze een tekening van een hand op haar lapje wil hebben. Als ik het eindelijk begrijp lacht ze en omarmt mij. Ze neemt 2 lapjes mee om in de ramadan wat afleiding te hebben. Over ramadan gesproken, de vluchtelingenvrouwen vasten nauwelijks, sterker nog, de zoon van een van hen is gisteren verloofd en er komen 2 grote schalen met cake, koek en nootjes op tafel. Ze vinden dat ze het al zwaar genoeg hebben. Voor de vastende vrouwen zijn de stripzakken een uitkomst, hele ladingen cake gaan mee naar huis voor vanavond.
Buitengewoon
Even boeken brengen, dachten we toen we er binnen kwamen. Er zijn 3 nieuwe vrouwen, die nauwelijks Nederlands spreken en ze weten van niets, nou ga dan het project maar eens uitleggen. We nemen er maar de tijd voor. Gelukkig komt de begeleidster eraan, die de Iraanse vrouw 'inwijdt'. Vuur, aarde, lucht en water zijn de eerste woorden die ze leert in het Nederlands. Ik maak tekeningen van draad, naald en schaar, zij zet de farsi-benaming erachter.
Die Buytenweye
De fotografe is verrukt van het borduurhok van de vrouwen. Er is inderdaad een heel prettige sfeer, met de bouillon en de wanden vol sloffen en mutsen. Ze maakt fantastische portretten van de vrouwen, die zijn ook erg blij met de aandacht. Het is hier goed toeven. En inderdaad, de delftsblauwe tegeltjes komen eraan! Met Oudhollandse kinderspelen!
Buurthuis Voorhof 2
Het wordt steeds meer een patchworkgroep, en steeds witter. Het is typisch dat de groepen zo'n eigen sfeer krijgen, de kleden worden daardoor ook allemaal totaal anders. De randjes bv, hier zijn het minuscule kruissteek motiefjes, op maandag strak abstract, de donderdagochtendgroep maakt Turkse haakrandjes. Wat zal de woensdaggroep dan wel niet doen?
Meidengroep Hang-out
De discomuziek dreunt al door de ruimte als ik aankom en de meiden komen verregend binnen. De meeste proberen zich te houden aan de ramadan, hoewel de speculaasjes erg verleidelijk zijn. We proberen ze het te laten volhouden. Er wordt flink geborduurd, de lapjes liggen als pannenkoeken op de stapel, klaar.
Een meisje heeft de naam van haar vriendje in een hart geborduurd en twijfelt nu of ze dat voor 'eeuwig' kwijt wil op het kleed. Het is zo definitief en ze is pas 11. Ik vertel haar dat ze er misschien later om zal moeten lachen, als ze het straks echt niet wil hoeft het natuurlijk niet, het lucht geloof ik op. Nou, ja oké dan, doe maar.
Met knorrende magen gaan ze om 5 uur huiswaarts, nog 9 minuten, dan zit de vasten er weer op, speculaas wordt met handenvol meegenomen.
Buurthuis Poptahonk
Het wordt drukker! Nathalie komt binnen met 2 Turkse vrouwen die ze letterlijk van de straat geplukt heeft, zij stonden voor de basisschool aan de overkant. Een van hen is erg geïnteresseerd, wil gelijk een grote lap gaan maken, de fotografe trekt de lijnen voor haar over. Als ze is gaan zitten en we vragen 'doe je jas toch uit!' laat ze snel zien dat ze haar pyjama nog aan heeft, ze wilde eigenlijk alleen maar snel haar kind naar school brengen en dan weer vlug naar huis, haar schoonmoeder zit zelfs thuis op haar te wachten! Hilariteit alom. Opgewekt verdwijnt ze dus snel met materiaal en lapje naar huis, volgende week is ze er zeker weer!
Ook twee Marokkaanse dames komen aanwippen. Ze vinden het ook geweldig en komen volgende week zeker terug. De Somalische vrouwen beginnen ook binnen te druppelen, eerst kijken, zijn aangenaam verrast, vooral ook als ze horen dat er veel meer Somalische vrouwen al meedoen. Het gaat langzaam, maar het project begint ook in de Somalische gemeenschap door te dringen. Het heeft zijn tijd nodig.
Een Nederlandse en een Iraanse vrouw hebben elkaar gevonden. De een zocht iemand die ze Nederlandse les kon geven, de ander loopt vast op het Mondriaan (taal+) omdat ze te weinig spreekvaardigheid heeft. Ze hebben elkaar al gebeld en gaan na het borduren nog even door met de boeken die de Iraanse al meegenomen heeft. Spin-off van het project!
Meidengroep Voorhof 2
Vandaag waren de meiden erg onrustig en wild.
Er was een nieuw meisje. Zij doet vwo en is onbekend bij de andere meisjes. Dat gaf een sfeer van aftasten, af en toe uithalen en kwispelen. Als jonge honden. Vooral het Turkse meisje van 12 was er erg mee bezig. 'Wat kijk je, hèhè, ik vraag je wat, ben jij een stuudje?' erg uitdagend. Ook een ander meisje, hoofddoekje stevig vast onder de kin, was losgeslagen. Lapje in kluisje op school, sleuteltje kwijt, hormonen hormonen.
Het ging af en toe over de rand, dan zijn ze echt niet aardig naar elkaar. Toch is dit zinderende, broeierige groepje erg leuk. Zo kwetsbaar, naïef en nieuwsgierig. Ik begrijp dat maar al te goed met een eigen puberdochter! Ik heb respect voor de begeleidster en de meisjes trouwens ook. Zij is een rots in de branding voor veel van haar meisjes, ze kunnen hun ei bij haar kwijt en voelen zich veilig.
Buurthuis Fledderus
Een journaliste van de Delftse post en een fotograaf komen langs. De journaliste wordt helemaal in project gezogen, neemt er echt de tijd voor. De deelneemsters waren zeer bereid een interview te geven, konden heel helder verwoorden waarom het project voor hen zo waardevol is, veel mooie verhalen.
AZC De Lier
Een vrouw heeft haar lapje af. Met een zucht geeft ze het aan mij, is blij dat het af is, het is een overwinning. Wat het meest speelde bij het borduren was de verwondering dat ze nu in een vrij land is, dat ze nooit toen ze de laatste keer borduurde in de gevangenis kon vermoeden dat ze jaren later hier zou zijn, samen met al deze lieve vrouwen weer de draad op zou pakken. Zoveel liefde en pijn zitten er in dit kleine lapje.
Het materiaal raakt aardig op, er moet weer flink wat bij. Een van de vrouwen spreekt bijna niet, en is ook heel ruw in haar benadering, maar vindt het toch erg prettig. Ze pakt mijn hand vast en gebaart dat ze een tekening van een hand op haar lapje wil hebben. Als ik het eindelijk begrijp lacht ze en omarmt mij. Ze neemt 2 lapjes mee om in de ramadan wat afleiding te hebben. Over ramadan gesproken, de vluchtelingenvrouwen vasten nauwelijks, sterker nog, de zoon van een van hen is gisteren verloofd en er komen 2 grote schalen met cake, koek en nootjes op tafel. Ze vinden dat ze het al zwaar genoeg hebben. Voor de vastende vrouwen zijn de stripzakken een uitkomst, hele ladingen cake gaan mee naar huis voor vanavond.
Buitengewoon
Even boeken brengen, dachten we toen we er binnen kwamen. Er zijn 3 nieuwe vrouwen, die nauwelijks Nederlands spreken en ze weten van niets, nou ga dan het project maar eens uitleggen. We nemen er maar de tijd voor. Gelukkig komt de begeleidster eraan, die de Iraanse vrouw 'inwijdt'. Vuur, aarde, lucht en water zijn de eerste woorden die ze leert in het Nederlands. Ik maak tekeningen van draad, naald en schaar, zij zet de farsi-benaming erachter.
Die Buytenweye
De fotografe is verrukt van het borduurhok van de vrouwen. Er is inderdaad een heel prettige sfeer, met de bouillon en de wanden vol sloffen en mutsen. Ze maakt fantastische portretten van de vrouwen, die zijn ook erg blij met de aandacht. Het is hier goed toeven. En inderdaad, de delftsblauwe tegeltjes komen eraan! Met Oudhollandse kinderspelen!
Buurthuis Voorhof 2
Het wordt steeds meer een patchworkgroep, en steeds witter. Het is typisch dat de groepen zo'n eigen sfeer krijgen, de kleden worden daardoor ook allemaal totaal anders. De randjes bv, hier zijn het minuscule kruissteek motiefjes, op maandag strak abstract, de donderdagochtendgroep maakt Turkse haakrandjes. Wat zal de woensdaggroep dan wel niet doen?
Meidengroep Hang-out
De discomuziek dreunt al door de ruimte als ik aankom en de meiden komen verregend binnen. De meeste proberen zich te houden aan de ramadan, hoewel de speculaasjes erg verleidelijk zijn. We proberen ze het te laten volhouden. Er wordt flink geborduurd, de lapjes liggen als pannenkoeken op de stapel, klaar.
Een meisje heeft de naam van haar vriendje in een hart geborduurd en twijfelt nu of ze dat voor 'eeuwig' kwijt wil op het kleed. Het is zo definitief en ze is pas 11. Ik vertel haar dat ze er misschien later om zal moeten lachen, als ze het straks echt niet wil hoeft het natuurlijk niet, het lucht geloof ik op. Nou, ja oké dan, doe maar.
Met knorrende magen gaan ze om 5 uur huiswaarts, nog 9 minuten, dan zit de vasten er weer op, speculaas wordt met handenvol meegenomen.
