WEEK 2 (7-11 oktober)
poptahonk
dat is triest, de deur is nu definitief dicht, ze zijn aan het verhuizen, dus wat nu? we kunnen uitwijken naar voorhof 2, hoorde ik van sonja. maar hoe weten de deelneemsters dat? fatima is erg gedesillusioneerd. dit is ook niet leuk, vooral niet als je weet dat de andere groepen geweldig lopen. we wachten tot half 10, gelukkig komt mehmed, die nog wat weg moet slopen. het is een kaal, oud vies zooitje. van herman horen we dat ze het hele weekend hebben verhuisd, van conflict tussen gemeente en hun eigen stichting, en strubbelingen met Midnimo, de somalische vereniging, over gebruik van een kantoorruimte, wat geescaleerd is in een groot iets, waardoor ook de somalische vrouwen wegblijven. terwijl dit een bolwerk is van de somalische gemeenschap. zonde. dus op naar voorhof, naar de koffie. fenna van de donderdaggroep komt fatima een hart onder de riem steken, dat het een heel leuk project is, en ik denk dat het ook wel goed komt met de maandaggroep, als we in de nieuwe lokatie terecht kunnen, tegenover omnibus, waar veel ouders actief zijn.
in de stromende regen komt uiteindelijk Djennet aan, de surinaamse vrouw. met lap, vastend en al. het zoontje van fatima wil koek, zijn amandelen zijn er net uit, we praten wat over de surinaams-mohammedaanse moskee, en vasten. uiteindelijk houden we de moed erin, volgende week komt Djennet niet, en de vrouw die zij mee zou nemen is waarschijnlijk in poptahonk voor een gesloten deur verschenen. dit alles wordt vervolgd, ik vraag volgende week of firdeus ook wil komen, en of ze wat turkse vriendinnen mee wil nemen.
kunstgebouw, gesprek met antoinette. die wil meidengroepen begeleiden, maar weet niet goed hoe het aan te pakken. maak een plan, schrijf een stuk met voorstel, bel halima. wij kunnen geen uren voor haar betalen, dus als kunstgebouw van binnenuit een verslag wil hebben van een van haar projecten, zou dit een goede mogelijkheid zijn. eerst maar eens contact opnemen met halima, ik bel haar wel.
afspraak met halima gemaakt voor dinsdag.
ziekenhuis
de vrouw uit curacao heeft 4 lapjes afgemaakt! en wil nog meer, vooral bruin. voor kokosnootpalmen natuurlijk! een andere vrouw zal erover na denken, weet dat de doos bij de zusterspost staat. nathalie komt met de buit aan, we zijn blij met deze bloemen, bootje etc. Lekker strak aangetrokken, dat wordt weer rekken en strekken op de strijkplank.
bij halima kort maar krachtig alles van de doos laten zien, en gelijk kortgesloten dat we as maandag beginnen met meidengroep voorhof, vrijdag met mozartlaan. antoinette kan mee, die moet nu haar verhaal doen naar kunstgebouw, plan opstellen wat kunstgebouw eraan heeft als zij meedoet. Halima mag ik wel, een heel sterke tante.
dan op naar Murat, het blijkt een jonge hond uit rotterdam te zijn, hij is heel erg bezig met wat hij precies moet aanpakken, nl het gat tussen gemeente en de vraag vanuit (allochtone) bevolking naar k&c. waar heeft men behoefte aan, dat wil hij graag via ons horen. natuurlijk staan wij open voor vragenlijstjes van zijn kant. maar hij zal ook veel meer de wijk in moeten, hup dat kantoor uit. wat zou hij graag bij een groep komen kijken, maar ja, mannen he!
als hij het volhoudt kan hij een goeie worden, is nog erg onervaren en jong, maar dat is tegelijkertijd erg verfrissend. ik wil hem wel steunen om het instituut wat wakker te schudden.
woensdag fledderus
twee nieuwe kandidaten, wat wegblijvers, gelukkig komt serife nog stilletjes binnen, met alweer een pareltje van een lap. ze zit af en toe te zuchten als we te snel praten, het is ook moeilijk om haar te betrekken in de gesprekken, die eigenlijk vrij intiem zijn, over overgang, depressiviteit en besnijdenis. munire kort door de bocht dat door de besnijdenis bij joodse en islamitische mannen alsmaar hun piemel tegen het stof van de onderbroek schuurt, en ze daardoor veel meer zin hebben in sex, en dus veel meer vrouwen lastig vallen. de rest van de groep fronst bedenkelijk, het zou kunnen.........
woensdag de lier
het begint rustig, maar al gauw is de tafel vol, en komen de eerste affe lapjes tevoorschijn. fraai hoor. veel lof ook voor het minuscuul gekruissteekt lapje van Korry, dat zo heel anders is. er zijn twee stageaires van vluchtelingenwerk, heel jonge marokkaanse meiden, die plat nederlands spreken en nog nooit geborduurd hebben. een heeft al snel het lapje aan haar broek vastgenaaid perongeluk. het is een mooie combinatie van totaal ingeburgerd, hier geboren en vrouwen die (nog) aan de buitenkant staan, maar we hebben allemaal bruine ogen.
de somalische vrouw slaat aan het haken, bloemetje met kralen, felle kleuren, ze heeft er zichtbaar plezier in. zij heeft een gehandicapt dochtertje, dat enorm geniet van de sfeer en levendigheid, ik raak er erg ontroerd van. ze kan niets anders dan lachen, en haar moeder voert haar van de koekjes. God, daar zit je dan in zo'n kamp met je kind dat zo hulpeloos is.
bij al deze vrouwen voel je zo sterk de wil om door te gaan, vooruit te komen, maar je voelt ook het drama wat weggestopt wordt achter deze positieve bovenlaag.
Samiehe heeft een borduurwerk meegebracht dat ze in de gevangenis heeft gemaakt, ze heeft daar leren borduren om de tijd door te komen. en vertelt zelfs ook nog dat ze haar gevangenisperiode erg leerzaam vond, dat er goede maar ook erg slechte 'partijgenoten' waren, mensen die in iran samen met je streden maar in de gevangenis je vijand werden, ze heeft er veel levenswijsheid opgedaan, ach, het kostte wel veel, zegt ze. maar er waren vrouwen die meer ellende hebben gehad, waarvan man of zoon werd opgehangen, zij heeft 'slechts' 2 jaar en een maand moeten zitten.
er is al een vrouw die wel een grote lap wil gaan doen. mocht poptahonk zo stil blijven dan kan ik hier een hoofdgroep van maken, met gemak. ik denk er nog over tot na de herfstvakantie.
donderdag buitengewoon
Met Hannah binnengekomen, fotos maken is geen probleem.
Een turkse vrouw met haar dochter wil meedoen, Firdeus kan mooi vertalen, de vrouw blijkt de schoonmoeder te zijn van een jonge deelneemster van fledderus. hoe klein delft is?
de dochter is erg anti-priegelwerk, maar voor we er erg in hebben is ze al een klein lapje aan het borduren. om 11 uur moet ik weg, naar zaandam.
poptahonk
dat is triest, de deur is nu definitief dicht, ze zijn aan het verhuizen, dus wat nu? we kunnen uitwijken naar voorhof 2, hoorde ik van sonja. maar hoe weten de deelneemsters dat? fatima is erg gedesillusioneerd. dit is ook niet leuk, vooral niet als je weet dat de andere groepen geweldig lopen. we wachten tot half 10, gelukkig komt mehmed, die nog wat weg moet slopen. het is een kaal, oud vies zooitje. van herman horen we dat ze het hele weekend hebben verhuisd, van conflict tussen gemeente en hun eigen stichting, en strubbelingen met Midnimo, de somalische vereniging, over gebruik van een kantoorruimte, wat geescaleerd is in een groot iets, waardoor ook de somalische vrouwen wegblijven. terwijl dit een bolwerk is van de somalische gemeenschap. zonde. dus op naar voorhof, naar de koffie. fenna van de donderdaggroep komt fatima een hart onder de riem steken, dat het een heel leuk project is, en ik denk dat het ook wel goed komt met de maandaggroep, als we in de nieuwe lokatie terecht kunnen, tegenover omnibus, waar veel ouders actief zijn.
in de stromende regen komt uiteindelijk Djennet aan, de surinaamse vrouw. met lap, vastend en al. het zoontje van fatima wil koek, zijn amandelen zijn er net uit, we praten wat over de surinaams-mohammedaanse moskee, en vasten. uiteindelijk houden we de moed erin, volgende week komt Djennet niet, en de vrouw die zij mee zou nemen is waarschijnlijk in poptahonk voor een gesloten deur verschenen. dit alles wordt vervolgd, ik vraag volgende week of firdeus ook wil komen, en of ze wat turkse vriendinnen mee wil nemen.
kunstgebouw, gesprek met antoinette. die wil meidengroepen begeleiden, maar weet niet goed hoe het aan te pakken. maak een plan, schrijf een stuk met voorstel, bel halima. wij kunnen geen uren voor haar betalen, dus als kunstgebouw van binnenuit een verslag wil hebben van een van haar projecten, zou dit een goede mogelijkheid zijn. eerst maar eens contact opnemen met halima, ik bel haar wel.
afspraak met halima gemaakt voor dinsdag.
ziekenhuis
de vrouw uit curacao heeft 4 lapjes afgemaakt! en wil nog meer, vooral bruin. voor kokosnootpalmen natuurlijk! een andere vrouw zal erover na denken, weet dat de doos bij de zusterspost staat. nathalie komt met de buit aan, we zijn blij met deze bloemen, bootje etc. Lekker strak aangetrokken, dat wordt weer rekken en strekken op de strijkplank.
bij halima kort maar krachtig alles van de doos laten zien, en gelijk kortgesloten dat we as maandag beginnen met meidengroep voorhof, vrijdag met mozartlaan. antoinette kan mee, die moet nu haar verhaal doen naar kunstgebouw, plan opstellen wat kunstgebouw eraan heeft als zij meedoet. Halima mag ik wel, een heel sterke tante.
dan op naar Murat, het blijkt een jonge hond uit rotterdam te zijn, hij is heel erg bezig met wat hij precies moet aanpakken, nl het gat tussen gemeente en de vraag vanuit (allochtone) bevolking naar k&c. waar heeft men behoefte aan, dat wil hij graag via ons horen. natuurlijk staan wij open voor vragenlijstjes van zijn kant. maar hij zal ook veel meer de wijk in moeten, hup dat kantoor uit. wat zou hij graag bij een groep komen kijken, maar ja, mannen he!
als hij het volhoudt kan hij een goeie worden, is nog erg onervaren en jong, maar dat is tegelijkertijd erg verfrissend. ik wil hem wel steunen om het instituut wat wakker te schudden.
woensdag fledderus
twee nieuwe kandidaten, wat wegblijvers, gelukkig komt serife nog stilletjes binnen, met alweer een pareltje van een lap. ze zit af en toe te zuchten als we te snel praten, het is ook moeilijk om haar te betrekken in de gesprekken, die eigenlijk vrij intiem zijn, over overgang, depressiviteit en besnijdenis. munire kort door de bocht dat door de besnijdenis bij joodse en islamitische mannen alsmaar hun piemel tegen het stof van de onderbroek schuurt, en ze daardoor veel meer zin hebben in sex, en dus veel meer vrouwen lastig vallen. de rest van de groep fronst bedenkelijk, het zou kunnen.........
woensdag de lier
het begint rustig, maar al gauw is de tafel vol, en komen de eerste affe lapjes tevoorschijn. fraai hoor. veel lof ook voor het minuscuul gekruissteekt lapje van Korry, dat zo heel anders is. er zijn twee stageaires van vluchtelingenwerk, heel jonge marokkaanse meiden, die plat nederlands spreken en nog nooit geborduurd hebben. een heeft al snel het lapje aan haar broek vastgenaaid perongeluk. het is een mooie combinatie van totaal ingeburgerd, hier geboren en vrouwen die (nog) aan de buitenkant staan, maar we hebben allemaal bruine ogen.
de somalische vrouw slaat aan het haken, bloemetje met kralen, felle kleuren, ze heeft er zichtbaar plezier in. zij heeft een gehandicapt dochtertje, dat enorm geniet van de sfeer en levendigheid, ik raak er erg ontroerd van. ze kan niets anders dan lachen, en haar moeder voert haar van de koekjes. God, daar zit je dan in zo'n kamp met je kind dat zo hulpeloos is.
bij al deze vrouwen voel je zo sterk de wil om door te gaan, vooruit te komen, maar je voelt ook het drama wat weggestopt wordt achter deze positieve bovenlaag.
Samiehe heeft een borduurwerk meegebracht dat ze in de gevangenis heeft gemaakt, ze heeft daar leren borduren om de tijd door te komen. en vertelt zelfs ook nog dat ze haar gevangenisperiode erg leerzaam vond, dat er goede maar ook erg slechte 'partijgenoten' waren, mensen die in iran samen met je streden maar in de gevangenis je vijand werden, ze heeft er veel levenswijsheid opgedaan, ach, het kostte wel veel, zegt ze. maar er waren vrouwen die meer ellende hebben gehad, waarvan man of zoon werd opgehangen, zij heeft 'slechts' 2 jaar en een maand moeten zitten.
er is al een vrouw die wel een grote lap wil gaan doen. mocht poptahonk zo stil blijven dan kan ik hier een hoofdgroep van maken, met gemak. ik denk er nog over tot na de herfstvakantie.
donderdag buitengewoon
Met Hannah binnengekomen, fotos maken is geen probleem.
Een turkse vrouw met haar dochter wil meedoen, Firdeus kan mooi vertalen, de vrouw blijkt de schoonmoeder te zijn van een jonge deelneemster van fledderus. hoe klein delft is?
de dochter is erg anti-priegelwerk, maar voor we er erg in hebben is ze al een klein lapje aan het borduren. om 11 uur moet ik weg, naar zaandam.
