WEEK 1 (30 september - 4 oktober)
Buurthuis Poptahonk
We staan voor een dichte deur van Poptahonk, ze zijn aan het verhuizen, de portocabins waar ze tijdelijk ingaan zijn nog helemaal niet af, er wordt nog een straatje naartoe aangelegd, dus de deur daarvan zal ook nog voorlopig niet opengaan. Gelukkig komt er uiteindelijk toch een beheerder en na wat geschuif met tafels en de boel aanvegen kunnen we alles uitstallen. Nathalie, Fatima en ik kijken elkaar aan, zullen we zelf maar beginnen? We pakken een klein lapje, om erin te komen, en dan: Een Marokkaanse vrouw loopt schuchter binnen. We springen er bijna op af. Ze wil graag leren borduren, om wat afleiding te hebben, ze is hier 3 jaar, zonder familie, met een klein dochtertje en man, en kent niet veel mensen. Ze heeft gestudeerd in Marokko, zou hier weer verder willen studeren, maar de Nederlandse taal staat dat nog in de weg, eerst staatsexamen, en dat wil niet meevallen, het is ook vrij pittig. Door mee te doen aan Delftse Kleden hoopt ze meer contact te krijgen met mensen en daardoor ook haar Nederlands wat meer in de praktijk te brengen.
En zowaar, een Surinaamse vrouw die zich had opgegeven schaart zich ook bij ons, het wordt gelijk een groep zo, en we drinken koffie. Het uitleggen wat we gaan doen gaat vrij casual, we hebben er ook de tijd voor. We doen een rondje voorstellen, en omdat we met weinig zijn, is dat ook gelijk intiem en open en iedereen doet echt haar eigen levensverhaal. En elk verhaal is weer anders. Wat wel hetzelfde is, is de nieuwsgierigheid naar elkaar en het besef dat iedereen zo z'n eigen sores heeft, die zo herkenbaar zijn.
We lachen veel, vooral de Surinaamse vrouw maakt het heel luchtig en warm. Waar heb je het zoal over, over jaloezie, netheid en vooroordelen, zoals de Hollander die altijd netjes is en de allochtoon die er een zooitje van maakt. We merken dat het bij ons juist andersom is. Dat allochtonen altijd een groot gezin hebben gaat hier ook niet op, kortom, het gaat hier om individuen, die met elkaar, voor elkaar en om elkaar hier om de tafel zitten, niet om etiketten. En dat maakt het juist zo leuk en boeiend.
En wie wist dat ze in Suriname geen stofzuigers hebben, maar in Marokko juist wel?
Reinier de Graef Gasthuis
Het begin verloopt moeizaam, geestelijk begeleider komt erbij, verpleging gaat formulieren uitdelen zodat de patiënten vooraf al weten dat we langskomen. Een vrouw uit Curaçao wil wel 10 lapjes hebben voor volgende week dinsdag, ik geef er 5. Bij haar eerste bevalling moest zij ook maanden plat en heeft toen de hele zwangerenafdeling voorzien van sokjes en capejes.
Buurthuis Fledderus
Er was wat onduidelijkheid over de begintijd. De meeste vrouwen komen pas om half 10, terwijl we toch echt om 9 uur beginnen volgens de folder. Maar goed, al snel is er koffie. Griekse en Turkse vrouw zitten naast elkaar en dat gaat erg goed, Turkse is pas 9 maanden hier , en de Griekse vrouw spreekt vrij goed Turks, dus vertaalt veel. Het voorstellingsrondje is een gouden zet, de verhalen stromen over en weer. Ook Nederlandse vrouwen herkennen het verloren gevoel van ergens aankomen en niemand kennen, je eigen plekje vinden, de onzekerheid. Er ontstaat een discussie over jaloerse mannen. De ver. Voor huisvrouwen heeft afgevaardigde gestuurd, die erg enthousiast is, en zeker de volgende keer meer vrouwen wil meenemen. Fotograaf komt horkerig binnen dat ie een kleed moet fotograferen, terwijl we nog aan het uitpakken zijn, is na 5 minuten ook weg, we hebben nog niet eens voor de vorm de draad in de naald gestoken. Monireh helpt met opruimen, en wil ook graag mee naar De Lier, twee journalisten komen nog langs, Delftse post en Stadskrant, we werken alles af, er zijn zelfs interviews met de deelneemsters, kortom, een leuke start.
AZC De Lier
Weer verdwaald, ik leer het nooit. In de vrouwenkamer zijn al een aantal vrouwen aanwezig. Er stromen er steeds meer binnen die ook gelijk aan de slag gaan, er wordt in de boeken geneusd en overtrekpapier gevraagd, getekend en het lijkt alsof we al jaren hier zo bezig zijn. De vrouwen kennen elkaar al allemaal, natuurlijk. Ik maak een plattegrondje van de tafel om de namen van ieder gezicht beter te kunnen onthouden. Er zijn vooral veel Iraanse vrouwen, die in Farsi voortkabbelen, een voorstellingsrondje is er niet, de begeleidster vertelt wie wie is en waar ze vandaan komen. De meeste zijn erg verdiept in hun werkje en de gesprekken gaan ook veel over het werk op zich, het is nog wat onwennig om over grote zaken te praten Dat komt ook omdat de vluchtelingen allemaal zelf al zon groot verhaal hebben. Misschien is het daarom ook prettig om even alleen maar met dit borduren bezig te zijn, even niets moeilijks en zwaars. De sfeer is in ieder geval erg warm, niemand wil stoppen, we gaan tot 4 uur door.
Pand Buitengewoon
Ook hier begint het allemaal later dan we gepland hadden, 10 uur is de normale koffieochtendtijd, dus de Nederlandse vrouwen die zich opgegeven hadden zijn er al een uur voordat de rest komt. Het is een bijzondere combinatie van progressieve Nederlandse vrouwen en vrij traditionele Turkse, en een Surinaamse vrouw, die alles gezellig opengooit. Al snel is het een enorm geluid van door elkaar pratende vrouwen en tijdens het voorstellingsrondje kun je elkaar bijna niet verstaan. Maar niet op een storende manier, de Nederlandse vrouwen en buitenlandse spreken een ander Nederlands, het ene gaat te snel, het andere gaat te moeizaam. We komen toch wel tot elkaar, een leuke discussie over een artikel in de krant over borstvoeding, dat 40% vd mensen het onbehoorlijk vindt dat vrouwen in het openbaar borstvoeding geven aan hun baby. De Surinaamse relativeert dat enorm door te zeggen dat dat bij hen sowieso niet gebeurt, dat er geen bloot te zien mag zijn. We vragen ons af hoeveel allochtonen zijn ondervraagd, het is heel Westers gericht, zo'n onderzoek en de conclusies. Iedereen gaat hier bijna voor een grote lap, het middenstuk is bijna vol. En ze nemen ook veel kleine lapjes mee. Het is erg druk, erg inspirerend.
Buurthuis Voorhof 2
O jee, alleen maar Nederlandse dames! Vanmiddag ging geweldig, onze Iraanse groepsbegeleidster is een geboren delfsekledenmenner. De andere begeleidster, ook een Iraanse kon het niet vinden in de regen, kwam dus als de grote ster verzopen binnen. We begonnen met 7 Hollandse dames, echt, dat had ik nooit verwacht! En zij ook niet, dus het was te gek dat zij begeleid werden door 2 Iraanse vrouwen!
Maar uiteindelijk kwamen er 2 Chinese vrouwen en een Indonesische. Volgende week komt er een heel klasje van Taal+, en Somalische vrouwen via de Arabische les, dus dan wordt het pas echt druk. In Voorhof 2 waren er 2 dames die vrijwilligster zijn in de hobbykamer van Abtswoude, zij willen ook graag een randgroep daar. Als zij het zelf begeleiden, vind ik dat best! Ik regel nog wel een doosje. Ook hier weet niemand van ophouden, er wordt heel mooi geborduurd, de Nederlandse vrouwen komen allemaal uit onderwijs en zijn profs in de naaldkunst! Hier kan ik nog veel van leren! Ik breng nog even een van de vrouwen thuis, haar zoontje is jarig, maar zij vond dat dit voor ging, dat is nog eens toewijding! Conclusie van de eerste week: een denderende start, 39 deelnemende vrouwen, die allemaal folders meenemen voor vriendinnen en bekenden, en erg enthousiast zijn. Ze vinden het allemaal veel leuker dan ze van te voren ingeschat hadden. En ik ook!
Buurthuis Poptahonk
We staan voor een dichte deur van Poptahonk, ze zijn aan het verhuizen, de portocabins waar ze tijdelijk ingaan zijn nog helemaal niet af, er wordt nog een straatje naartoe aangelegd, dus de deur daarvan zal ook nog voorlopig niet opengaan. Gelukkig komt er uiteindelijk toch een beheerder en na wat geschuif met tafels en de boel aanvegen kunnen we alles uitstallen. Nathalie, Fatima en ik kijken elkaar aan, zullen we zelf maar beginnen? We pakken een klein lapje, om erin te komen, en dan: Een Marokkaanse vrouw loopt schuchter binnen. We springen er bijna op af. Ze wil graag leren borduren, om wat afleiding te hebben, ze is hier 3 jaar, zonder familie, met een klein dochtertje en man, en kent niet veel mensen. Ze heeft gestudeerd in Marokko, zou hier weer verder willen studeren, maar de Nederlandse taal staat dat nog in de weg, eerst staatsexamen, en dat wil niet meevallen, het is ook vrij pittig. Door mee te doen aan Delftse Kleden hoopt ze meer contact te krijgen met mensen en daardoor ook haar Nederlands wat meer in de praktijk te brengen.
En zowaar, een Surinaamse vrouw die zich had opgegeven schaart zich ook bij ons, het wordt gelijk een groep zo, en we drinken koffie. Het uitleggen wat we gaan doen gaat vrij casual, we hebben er ook de tijd voor. We doen een rondje voorstellen, en omdat we met weinig zijn, is dat ook gelijk intiem en open en iedereen doet echt haar eigen levensverhaal. En elk verhaal is weer anders. Wat wel hetzelfde is, is de nieuwsgierigheid naar elkaar en het besef dat iedereen zo z'n eigen sores heeft, die zo herkenbaar zijn.
We lachen veel, vooral de Surinaamse vrouw maakt het heel luchtig en warm. Waar heb je het zoal over, over jaloezie, netheid en vooroordelen, zoals de Hollander die altijd netjes is en de allochtoon die er een zooitje van maakt. We merken dat het bij ons juist andersom is. Dat allochtonen altijd een groot gezin hebben gaat hier ook niet op, kortom, het gaat hier om individuen, die met elkaar, voor elkaar en om elkaar hier om de tafel zitten, niet om etiketten. En dat maakt het juist zo leuk en boeiend.
En wie wist dat ze in Suriname geen stofzuigers hebben, maar in Marokko juist wel?
Reinier de Graef Gasthuis
Het begin verloopt moeizaam, geestelijk begeleider komt erbij, verpleging gaat formulieren uitdelen zodat de patiënten vooraf al weten dat we langskomen. Een vrouw uit Curaçao wil wel 10 lapjes hebben voor volgende week dinsdag, ik geef er 5. Bij haar eerste bevalling moest zij ook maanden plat en heeft toen de hele zwangerenafdeling voorzien van sokjes en capejes.
Buurthuis Fledderus
Er was wat onduidelijkheid over de begintijd. De meeste vrouwen komen pas om half 10, terwijl we toch echt om 9 uur beginnen volgens de folder. Maar goed, al snel is er koffie. Griekse en Turkse vrouw zitten naast elkaar en dat gaat erg goed, Turkse is pas 9 maanden hier , en de Griekse vrouw spreekt vrij goed Turks, dus vertaalt veel. Het voorstellingsrondje is een gouden zet, de verhalen stromen over en weer. Ook Nederlandse vrouwen herkennen het verloren gevoel van ergens aankomen en niemand kennen, je eigen plekje vinden, de onzekerheid. Er ontstaat een discussie over jaloerse mannen. De ver. Voor huisvrouwen heeft afgevaardigde gestuurd, die erg enthousiast is, en zeker de volgende keer meer vrouwen wil meenemen. Fotograaf komt horkerig binnen dat ie een kleed moet fotograferen, terwijl we nog aan het uitpakken zijn, is na 5 minuten ook weg, we hebben nog niet eens voor de vorm de draad in de naald gestoken. Monireh helpt met opruimen, en wil ook graag mee naar De Lier, twee journalisten komen nog langs, Delftse post en Stadskrant, we werken alles af, er zijn zelfs interviews met de deelneemsters, kortom, een leuke start.
AZC De Lier
Weer verdwaald, ik leer het nooit. In de vrouwenkamer zijn al een aantal vrouwen aanwezig. Er stromen er steeds meer binnen die ook gelijk aan de slag gaan, er wordt in de boeken geneusd en overtrekpapier gevraagd, getekend en het lijkt alsof we al jaren hier zo bezig zijn. De vrouwen kennen elkaar al allemaal, natuurlijk. Ik maak een plattegrondje van de tafel om de namen van ieder gezicht beter te kunnen onthouden. Er zijn vooral veel Iraanse vrouwen, die in Farsi voortkabbelen, een voorstellingsrondje is er niet, de begeleidster vertelt wie wie is en waar ze vandaan komen. De meeste zijn erg verdiept in hun werkje en de gesprekken gaan ook veel over het werk op zich, het is nog wat onwennig om over grote zaken te praten Dat komt ook omdat de vluchtelingen allemaal zelf al zon groot verhaal hebben. Misschien is het daarom ook prettig om even alleen maar met dit borduren bezig te zijn, even niets moeilijks en zwaars. De sfeer is in ieder geval erg warm, niemand wil stoppen, we gaan tot 4 uur door.
Pand Buitengewoon
Ook hier begint het allemaal later dan we gepland hadden, 10 uur is de normale koffieochtendtijd, dus de Nederlandse vrouwen die zich opgegeven hadden zijn er al een uur voordat de rest komt. Het is een bijzondere combinatie van progressieve Nederlandse vrouwen en vrij traditionele Turkse, en een Surinaamse vrouw, die alles gezellig opengooit. Al snel is het een enorm geluid van door elkaar pratende vrouwen en tijdens het voorstellingsrondje kun je elkaar bijna niet verstaan. Maar niet op een storende manier, de Nederlandse vrouwen en buitenlandse spreken een ander Nederlands, het ene gaat te snel, het andere gaat te moeizaam. We komen toch wel tot elkaar, een leuke discussie over een artikel in de krant over borstvoeding, dat 40% vd mensen het onbehoorlijk vindt dat vrouwen in het openbaar borstvoeding geven aan hun baby. De Surinaamse relativeert dat enorm door te zeggen dat dat bij hen sowieso niet gebeurt, dat er geen bloot te zien mag zijn. We vragen ons af hoeveel allochtonen zijn ondervraagd, het is heel Westers gericht, zo'n onderzoek en de conclusies. Iedereen gaat hier bijna voor een grote lap, het middenstuk is bijna vol. En ze nemen ook veel kleine lapjes mee. Het is erg druk, erg inspirerend.
Buurthuis Voorhof 2
O jee, alleen maar Nederlandse dames! Vanmiddag ging geweldig, onze Iraanse groepsbegeleidster is een geboren delfsekledenmenner. De andere begeleidster, ook een Iraanse kon het niet vinden in de regen, kwam dus als de grote ster verzopen binnen. We begonnen met 7 Hollandse dames, echt, dat had ik nooit verwacht! En zij ook niet, dus het was te gek dat zij begeleid werden door 2 Iraanse vrouwen!
Maar uiteindelijk kwamen er 2 Chinese vrouwen en een Indonesische. Volgende week komt er een heel klasje van Taal+, en Somalische vrouwen via de Arabische les, dus dan wordt het pas echt druk. In Voorhof 2 waren er 2 dames die vrijwilligster zijn in de hobbykamer van Abtswoude, zij willen ook graag een randgroep daar. Als zij het zelf begeleiden, vind ik dat best! Ik regel nog wel een doosje. Ook hier weet niemand van ophouden, er wordt heel mooi geborduurd, de Nederlandse vrouwen komen allemaal uit onderwijs en zijn profs in de naaldkunst! Hier kan ik nog veel van leren! Ik breng nog even een van de vrouwen thuis, haar zoontje is jarig, maar zij vond dat dit voor ging, dat is nog eens toewijding! Conclusie van de eerste week: een denderende start, 39 deelnemende vrouwen, die allemaal folders meenemen voor vriendinnen en bekenden, en erg enthousiast zijn. Ze vinden het allemaal veel leuker dan ze van te voren ingeschat hadden. En ik ook!
